არ­და­ვიწყე­ბუ­ლი ტან­გო
06 დეკემბერი, 2014
1389
print

ნო­დარ ლა­და­რია

გარ­შე­მო სი­ნამ­დ­ვი­ლის არც ერთ აღ­წე­რას არ ექ­ნე­ბა ფა­სი, თუ არ ვა­ღი­ა­რეთ, რომ ისეთ სა­ზო­გა­დო­ე­ბას ვე­კუთ­ვ­ნით, რო­მე­ლიც ერ­თ­ნა­ი­რად შფო­თავს აფხა­ზეთ­სა და რუ­სეთს შო­რის და­დე­ბულ ხელ­შეკ­რუ­ლე­ბა­სა და აკა­კი გო­გი­ჩა­იშ­ვი­ლის უზ­რ­დე­ლო­ბა­ზე გა­და­ცე­მა­ში "ბიზ­ნეს-კუ­რი­ე­რი". აქ შეშ­ფო­თე­ბის ინ­ტენ­სი­ვო­ბას კი არ ვგუ­ლის­ხ­მობ, არა­მედ რიტმს - დაძ­ვე­ლე­ბი­სა და და­ვიწყე­ბის უც­ვ­ლელ სის­წ­რა­ფეს.

გა­საკ­ვი­რი არა­ფე­რია. ყო­ველ­თ­ვის ასე იყო. მეტ-ნაკ­ლე­ბად. არა­ფერს მოგ­ვი­ტანს ვინ­მეს გა­კიცხ­ვა ასე­თი უცოდ­ვე­ლი ქარ­თუ­ლი მან­კი­ე­რე­ბი­სათ­ვის. მაგ­რამ ნამ­დ­ვი­ლად ღირს დად­გე­ნა, თუ რა­ტომ ხდე­ბა ასე.

ერ­თი რამ შე­უ­ი­ა­რა­ღე­ბე­ლი თვა­ლი­თაც ჩანს: ადა­მი­ა­ნებს მოს­წყინ­დათ. ყვე­ლას ერ­თი­ა­ნად - მომ­ხ­რე­ებ­საც და მო­წი­ნა­აღ­მ­დე­გე­ებ­საც. პირ­ვე­ლებს დღი­თი-დღე ეც­ლე­ბათ მხარ­და­ჭე­რის სა­ფუძ­ვე­ლი, მე­ო­რე­ე­ბი ვე­ღარ ხე­და­ვენ აზრს კრი­ტი­კა­ში. მარ­თა­ლია, რე­ა­ლუ­რი, ესე იგი, შე­დე­გი­ა­ნი კრი­ტი­კის შე­საძ­ლებ­ლო­ბა სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში ცო­ტას თუ აქვს... აი, სწო­რედ აქ არის ძაღ­ლის თა­ვი და­მარ­ხუ­ლი: რე­ა­ლუ­რი, ესე იგი, შე­დე­გი­ა­ნი კრი­ტი­კის შე­საძ­ლებ­ლო­ბა სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში ცო­ტას თუ აქვს.

აქე­დან მომ­დი­ნა­რე­ობს ცხოვ­რე­ბის უშე­დე­გო­ბაც.

და­ვიწყოთ შო­რი­დან.

უკ­ვე ვწერ­დი, რომ კა­ხა ბენ­დუ­ქი­ძის გარ­დაც­ვა­ლე­ბის შემ­დეგ გა­მოთ­ქ­მუ­ლი აზ­რე­ბი და ემო­ცი­ე­ბი უფ­რო მთქმელს ახა­სი­ა­თებ­და, ვიდ­რე ობი­ექტს. ამ თვალ­საზ­რი­სით სა­ინ­ტე­რე­სოა ერ­თი, ასე ვთქვათ, ზო­მი­ე­რი გა­მო­ნათ­ქ­ვა­მი, რო­მე­ლიც თი­ნა ხი­და­შელს ეკუთ­ვ­ნის. ეს, მო­გეხ­სე­ნე­ბათ, რეს­პუბ­ლი­კუ­რი პარ­ტი­ის თვალ­სა­ჩი­ნო წარ­მო­მად­გე­ნე­ლი და, შე­სა­ბა­მი­სად, მმარ­თ­ვე­ლი კო­ა­ლი­ცი­ის ყვე­ლა­ზე "პროგ­რე­სუ­ლი", "ინ­ტე­ლექ­ტუ­ა­ლუ­რი", "პრო­და­სავ­ლუ­რი" და ა.შ. დაჯ­გუ­ფე­ბის წევ­რია. გა­გახ­სე­ნებთ, რომ ყვე­ლა ზე­მოთ მოყ­ვა­ნი­ლი ზედ­სარ­თა­ვი ბრწყი­ნავს და კაშ­კა­შებს მხო­ლოდ მმარ­თ­ვე­ლი კო­ა­ლი­ცი­ის და­ნარ­ჩე­ნი შე­მად­გენ­ლო­ბის სტა­ბი­ლუ­რად ყომ­რალ ფონ­ზე.

თავს არ მო­ვა­ბეზ­რებ მკითხ­ველს ზედ­მი­წევ­ნით და­ცუ­ლი სტი­ლით და აკა­დე­მი­უ­რი ცი­ტი­რე­ბე­ბით. მოკ­ლედ, ხი­და­შელ­მა თქვა: მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ არ იზი­ა­რებს და არ ეთან­ხ­მე­ბა, მა­ინც აფა­სებს და წუხს. ამ­გ­ვა­რი გა­მო­ნათ­ქ­ვა­მი მი­სი პო­ლი­ტი­კუ­რი კულ­ტუ­რის გა­მოვ­ლი­ნე­ბად იქ­ნა მიჩ­ნე­უ­ლი. ერ­თი შე­ხედ­ვით მარ­თ­ლაც ასეა, მაგ­რამ ეს მხო­ლოდ მა­შინ, რო­ცა არ ვით­ვა­ლის­წი­ნებთ კონ­ტექსტს. კონ­ტექ­ს­ტი კი ის არის, რომ "უკულ­ტუ­რო" გა­მო­ნათ­ქ­ვა­მე­ბად უნ­და ჩავ­თ­ვა­ლოთ აშ­კა­რა და უშ­ვე­რი ლან­ძღ­ვა. ამ ლან­ძღ­ვის ფონ­ზე ჩანს ხი­და­შე­ლის სიტყ­ვე­ბი ისე, რო­გორც, მა­გა­ლი­თად, ლე­ვან ბერ­ძე­ნიშ­ვი­ლი ვოლ­ს­კის ფონ­ზე.

იგი­ვე ით­ქ­მის მი­ხე­ილ სა­ა­კაშ­ვი­ლის რა­ღაც გა­ურ­კ­ვე­ველ მი­ნიშ­ნე­ბებ­ზე, თით­ქოს კა­ხა ბენ­დუ­ქი­ძე რა­ღაც სას­წ­რა­ფო სა­შუ­ა­ლე­ბებს ეძებ­და სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში მმარ­თ­ვე­ლო­ბის შე­საც­ვ­ლე­ლად. უბ­რა­ლოდ, ამ შემ­თხ­ვე­ვა­ში კონ­ტექ­ს­ტის მო­ძი­ე­ბა გაგ­ვი­ჭირ­დე­ბა და ეს პა­ცი­ენ­ტი სხვა სპე­ცი­ა­ლის­ტე­ბით და­კომ­პ­ლექ­ტე­ბულ კონ­სი­ლი­უმს უნ­და გა­და­ვა­ბა­როთ.

და­ვუბ­რუნ­დეთ ტი­პობ­რივ შემ­თხ­ვე­ვებს.

ფრა­ზე­ბი "არ ვე­თან­ხ­მე­ბო­დი" და "არ ვი­ზი­ა­რებ­დი" ბუ­ნებ­რი­ვად ჟღერს ამომ­რ­ჩევ­ლის პი­რი­დან. ჩვენ, ამომ­რ­ჩევ­ლებს, სხვა არც გვე­ვა­ლე­ბა, უნ­და და­ვე­თან­ხ­მოთ და უნ­და გა­ვი­ზი­ა­როთ - მე­ტი არა­ფე­რი. მაგ­რამ პო­ლი­ტი­კოსს მო­ეთხო­ვე­ბა ში­ნა­არ­სი: რომ არ იზი­ა­რებ, რას გვთა­ვა­ზობ? რას უპი­რის­პი­რებ? რას წარ­მო­ად­გენ?

ში­ნა­არ­სი პრობ­ლე­მაა.

და რად­გან და­საწყის­თან და­მა­კავ­ში­რე­ბე­ლი ძა­ფი არ უნ­და და­ი­კარ­გოს, აქ­ვე აღ­ვ­ნიშ­ნოთ, რომ სა­ზო­გა­დო­ებ­რივ მოწყე­ნი­ლო­ბას, რომ­ლის ასახ­ს­ნე­ლად და­ვიწყეთ ეს მსჯე­ლო­ბა, სწო­რედ მოვ­ლე­ნა­თა ში­ნა­არ­სის შე­უ­ფა­სებ­ლო­ბა იწ­ვევს. საკ­მა­რი­სია ვიც­ნოთ მოვ­ლე­ნის მოქ­მე­დი პირ­ნი და შემ­ს­რუ­ლე­ბელ­ნი - მა­შინ შეგ­ვეძ­ლე­ბა აღ­შ­ფო­თე­ბა­სა და აღ­ფ­რ­თო­ვა­ნე­ბას შო­რის არ­ჩე­ვა. და­ნარ­ჩე­ნი სა­ინ­ტე­რე­სო აღარ არის. ად­ვი­ლი გარ­თო­ბაა, მაგ­რამ მო­საწყე­ნი. ახ­ლა კი გან­ვაგ­რ­ძოთ...

რამ­დე­ნი­მე დღის წი­ნათ გია ნო­დი­ამ გა­მოთ­ქ­ვა აზ­რი, რომ დრო დად­გა, ალა­სა­ნი­ას ჯგუ­ფის წევ­რებ­მა პა­სუ­ხი გაგ­ვ­ცენ: რა­ტომ გა­და­ვიდ­ნენ ოპო­ზი­ცი­ა­ში. მარ­თ­ლაც, დღემ­დე ისე ჩანს, რომ ეს დე­მარ­ში მხო­ლოდ "მა­თი­ა­ნე­ბის" და­ჭე­რამ გა­მო­იწ­ვია. ესეც კი­დევ ერ­თი სა­შუ­ა­ლე­ბა პრობ­ლე­მის არ­სის წვდო­მი­სათ­ვის: მხო­ლოდ სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში არის შე­საძ­ლე­ბე­ლი, პარ­ტი­ამ ელექ­ტო­რა­ტი მო­ი­პო­ვოს არა პროგ­რა­მის ში­ნა­არ­სი­თა და პო­ლი­ტი­კუ­რი მი­მარ­თუ­ლე­ბით, არა­მედ იმით, რომ "თა­ვი­სი­ა­ნე­ბის­თ­ვის" შეს­ტ­კი­ვა გუ­ლი.

ტი­პუ­რი ქარ­თუ­ლი ფრა­ზა: "პა­ტი­ვის­ცე­მას იმ­სა­ხუ­რე­ბენ იმით, რომ თა­ვი­სი­ა­ნებს არ ღა­ლა­ტო­ბენ". ყვე­ლა­სათ­ვის სრუ­ლი­ად ცხა­დია, რომ, მა­გა­ლი­თად, ოჯახ­ში ძა­ლა­დო­ბა ვე­რა­სო­დეს ვერ და­იძ­ლე­ვა, მის წი­ნა­აღ­მ­დეგ ვე­რა­ნა­ი­რი სა­შუ­ა­ლე­ბაც კი ვერ იარ­სე­ბებს, ვიდ­რე ოჯა­ხის შიგ­ნით არ­სე­ბუ­ლი ვი­თა­რე­ბის მოთ­მე­ნა ღირ­სე­ბად ით­ვ­ლე­ბა, მი­სი სა­ჯა­როდ აღი­ა­რე­ბა კი და­საგ­მობ საქ­ცი­ე­ლად. მცი­რე კო­ლექ­ტი­ვის, თე­მის ბა­ტო­ნო­ბა პი­როვ­ნე­ბა­ზე ყო­ველ­თ­ვის და­მა­ხა­სი­ა­თე­ბე­ლი იყო ამ ნა­ხევ­რად ცი­ვი­ლი­ზე­ბუ­ლი სა­ზო­გა­დო­ე­ბის­თ­ვის. ოდეს­ღაც თა­ვა­დი გლეხ­ზე მეტს ჭამ­და და უკე­თე­სად შე­კე­რილს თუ ნაქ­სოვს იც­ვამ­და. დღეს და­ახ­ლო­ე­ბით ასე­თი­ვე გა­რეგ­ნუ­ლი ნიშ­ნე­ბით გან­ს­ხ­ვავ­დე­ბა ვა­კე­ლი ბა­ნო­ვა­ნი ქო­და­ლო­ე­ლი გლე­ხის ქა­ლი­სა­გან, მაგ­რამ მა­თი ცხოვ­რე­ბის ში­ნა­არსს იდენ­ტუ­რი ფაქ­ტო­რე­ბი ქმნის: პა­ტი­მა­რი ქმა­რი, გა­ლო­თე­ბუ­ლი თუ ნარ­კო­მა­ნი შვი­ლი, ნე­ბის­მი­ე­რი დე­დამ­თი­ლი. ამ არ­სე­ბი­თი ში­ნა­არ­სის გაც­ნო­ბი­ე­რე­ბას იშ­ვი­ა­თად თუ ახერ­ხებს ვინ­მე. ქარ­თულ კულ­ტუ­რულ მატ­რი­ცა­ში ცხოვ­რე­ბა იგი­ვუ­რია ცხოვ­რე­ბი­სე­უ­ლი პი­რო­ბე­ბი­სა.

ამი­ტო­მაც ალა­სა­ნი­ას შე­უძ­ლია სა­ერ­თო­დაც არ იფიქ­როს პარ­ტი­ის პროგ­რა­მა­ზე. "თა­ვი­სი­ა­ნე­ბის" და­ჭე­რის გა­მო გაბ­რა­ზე­ბით მან უკ­ვე და­ამ­ტ­კი­ცა მთა­ვა­რი - კულ­ტუ­რუ­ლი მატ­რი­ცი­სად­მი ორ­გა­ნუ­ლო­ბა.

დი­ახ, ის უკ­ვე იმი­ტომ იმ­სა­ხუ­რებს ელექ­ტო­რატს, რომ "თა­ვი­სი­ა­ნებს" იცავს. არა­და ფრა­ზა სა­სა­ცი­ლოა: რას ამ­ტ­კი­ცე­ბენ, სა­ით ის­წ­რაფ­ვი­ან, რას აღი­ა­რე­ბენ ეს ყბა­და­ღე­ბუ­ლი "თა­ვი­სი­ა­ნე­ბი"? სა­ერ­თოდ რა­ზეა და­მო­კი­დე­ბუ­ლი, რომ ადა­მი­ა­ნებს "თა­ვი­სი­ა­ნე­ბად" ირ­ჩე­ვენ?

ეს შე­კითხ­ვე­ბი მე­ა­სე­ხა­რის­ხო­ვა­ნია. რე­ა­ლურ ვი­თა­რე­ბა­ში, არც არა­ვინ პა­სუ­ხობს. ადა­მი­ა­ნე­ბი ერ­თ­მა­ნეთს შემ­თხ­ვე­ვით ხვდე­ბი­ან, ძი­რი­თა­დად რა­ღაც ბნე­ლი საქ­მე­ე­ბი აკავ­ში­რებთ - არა, სის­ხ­ლი არა, ღმერ­თ­მა დაგ­ვი­ფა­როს! - იშ­ვი­ა­თად, ფუ­ლი, უფ­რო ხში­რად ნა­თე­სა­ო­ბა, ან სუ­ლაც კლა­სელ-ჯგუ­ფე­ლო­ბა და, წარ­მო­იდ­გი­ნეთ, საჭ­მელ-სას­მე­ლი. ამ­გ­ვა­რად ყა­ლიბ­დე­ბა ყვე­ლა­ფე­რი: საძ­მა­კა­ცო­ე­ბი, კრი­მი­ნა­ლუ­რი დაჯ­გუ­ფე­ბე­ბი და პო­ლი­ტი­კუ­რი პარ­ტი­ე­ბიც. ამი­ტომ პროგ­რა­მის არ­მ­ქო­ნე პარ­ტია უფ­რო ადეკ­ვა­ტუ­რია ქარ­თ­ვე­ლი ამომ­რ­ჩევ­ლის­თ­ვის, ვიდ­რე მკა­ფიო პროგ­რა­მის შემ­დ­გე­ნი და მიმ­დე­ვა­რი. სრუ­ლი­ად დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვარ, რომ ნი­ნო ბურ­ჯა­ნა­ძის და­ბა­ლი სა­არ­ჩევ­ნო პრო­ცენ­ტი სწო­რედ მის­მა რუ­სე­თის­კენ აშ­კა­რად აღე­ბულ­მა კურ­ს­მა გა­ნა­პი­რო­ბა, მაგ­რამ არა რუ­სე­თის­კენ მი­მარ­თუ­ლე­ბის გა­მო, არა­მედ იმი­ტომ, რომ აშ­კა­რა იყო.

ამ კურ­თხე­ულ ქვე­ყა­ნა­ში დი­დი პო­ლი­ტი­კაც უნ­და გა­კეთ­დეს სპონ­ტა­ნუ­რად, მო­უ­ლოდ­ნე­ლად, ბუ­ნებ­რი­ვად: აი, ისე, რო­გორც შო­რე­ულ სა­მოც­და­ა­თი­ა­ნებ­ში ძმა­კა­ცის და­ბა­დე­ბის დღე­ზე, ნა­ხევ­რად ბნელ ოთახ­ში ქა­ლიშ­ვილ გო­გოს რომ ეცეკ­ვე­ბო­დი ხოლ­მე. ბევრს მი­აღ­წევ, მაგ­რამ მთა­ვა­რია, სიტყ­ვა არ დაგ­ც­დეს გრძნო­ბებ­ზე - მთა­ვა­რია, ში­ნა­არ­სი არ გა­ამ­ჟ­ღავ­ნო.

ში­ნა­არ­სი აში­ნებს. ეს ში­ში იმ­დე­ნად ღრმად არის გამ­ჯ­და­რი, იმ­დე­ნად არ­სე­ბი­თია, რომ ცნო­ბი­ე­რე­ბა­შიც რა­ღაც ალ­მა­ცე­რად შე­მო­დის, ერ­თ­გ­ვა­რი ქა­რაგ­მით, თით­ქოს გა­უ­ბე­და­ვად. აი, მა­გა­ლი­თად, ლა­შა ბუ­ღა­ძის ერ­თი ბლო­გი ავი­ღოთ, რა­დიო "თა­ვი­სუფ­ლე­ბის" სა­იტ­ზე შე­იძ­ლე­ბა მი­სი პოვ­ნა, რუბ­რი­კა­ში "პა­რა­ლე­ლუ­რი რე­ა­ლო­ბა", 2011 წლის 5 ნო­ემ­ბ­რის თა­რი­ღით. აქ ვკითხუ­ლობთ:

"რა უც­ნა­უ­რია: კარ­გად რომ დავ­ფიქ­რ­დეთ, ლი­დე­რად არას­დ­როს გვყო­ლია "ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი" ადა­მი­ა­ნი... ან წა­მე­ბულ-ჯვარ­ც­მუ­ლი პრე­ზი­დენ­ტე­ბი გვყავს, ან კედ­ლებ-და­მან­გ­რე­ველ-აღ­მა­შე­ნებ­ლე­ბი და ან მო­ჭარ­ბე­ბუ­ლად ქა­რიზ­მა­ტულ­ნი...

ექ­ს­ცენ­ტ­რუ­ლო­ბა - აი, რა იყო (და არის) მთა­ვა­რი მა­ხა­სი­თე­ბე­ლი! ამ დროს, ვერ წარ­მო­იდ­გენთ, რო­გორ მინ­და სა­ქარ­თ­ვე­ლოს­თ­ვის ერ­თი ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი და ყოვ­ლად არა­გა­მორ­ჩე­უ­ლი, სა­სი­ა­მოვ­ნოდ ნაც­რის­ფე­რი ლი­დე­რი!

არა გმი­რი, არა წმინ­და­ნი, არა კედ­ლებ­მ­ს­ხ­ვ­რე­ვი, არა პო­ლიგ­ლოტ-გი­გან­ტი, არა­მედ რა­ღაც­ნა­ი­რად სათ­ნოდ უსა­ხუ­რი პო­ლი­ტი­კოს-მე­ნე­ჯე­რი...

რა ვქნა, დამ­ქან­ცეს გმი­რებ­მა და ფა­ტა­ლის­ტებ­მა!"

ასეთ ჩვე­უ­ლებ­რივ ადა­მი­ა­ნად წარ­მო­ჩე­ნი­ლია გი­ვი გუმ­ბა­რი­ძე, სა­ქარ­თ­ვე­ლოს სსრ კომ­პარ­ტი­ის ცკ-ს ბო­ლო პირ­ვე­ლი მდი­ვა­ნი. ბლო­გი გვარ­წ­მუ­ნებს: "გი­ვი გუმ­ბა­რი­ძე არაა მხო­ლოდ ადა­მი­ა­ნი, ესაა ფე­ნო­მე­ნი, სტან­დარ­ტი, რო­მე­ლიც ყვე­ლა­ზე წარ­მა­ტე­ბუ­ლად მუ­შა­ობს სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში... გი­ვი გუმ­ბა­რი­ძე­ზე უკეთ სა­ქარ­თ­ვე­ლო არც არა­ვის უმარ­თია. ეს იყო სიმ­შ­ვი­დის, შე­თან­ხ­მე­ბა-და­თან­ხ­მე­ბე­ბის და ტაქ­ტი­ა­ნი ჭკუ­ის­კო­ლო­ფო­ბის ეპო­ქა".

ავ­ტო­რის ირო­ნია, რომ­ლი­თაც იგი სა­მი წლის წი­ნათ სა­ა­კაშ­ვი­ლის მდუ­ღა­რე ტემ­პე­რა­მენტს უმიზ­ნებ­და, მწვა­ვე სი­ზუს­ტით ასა­ხავს დღე­ვან­დელ გან­წყო­ბას: თუ სა­ხელ­მ­წი­ფო­ებ­რი­ვი ინ­ს­ტი­ტუ­ტე­ბის დაკ­ნი­ნე­ბას, ეკო­ნო­მი­კუ­რი გან­ვი­თა­რე­ბის შე­ფერ­ხე­ბა­სა და სა­გა­რეო პო­ლი­ტი­კის იდი­ო­ტიზმს გა­ვით­ვა­ლის­წი­ნებთ, ამ პრო­ცე­სებ­ზე არ­სე­ბუ­ლი დუ­ნე რე­აქ­ცია ვე­რა­ნა­ი­რად ვერ მი­იჩ­ნე­ვა ადეკ­ვა­ტუ­რად.

შეგ­ვიძ­ლია ვთქვათ, რომ ში­ნა­არ­სი­სა და მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბის შე­ფა­სე­ბამ­დე ვერ მივ­დი­ვართ, სი­ტუ­ა­ცი­ის გაც­ნო­ბი­ე­რე­ბას ვერ ვქა­ჩავთ. მაგ­რამ ამ­გ­ვა­რი ტო­ტა­ლუ­რი იდი­ო­ტიზ­მის აღი­ა­რე­ბა ჩემ­თ­ვის ზედ­მე­ტად რა­დი­კა­ლუ­რია. მე სხვა­ნა­ი­რად ვიტყო­დი...

გი­ვი გუმ­ბა­რი­ძე არ ვი­ცი, მაგ­რამ ამ ბე­დოვ­ლა­თებს, ვინც დღეს ძვე­ლე­ბუ­რი სო­ცი­ა­ლუ­რი მდგო­მა­რე­ო­ბის დაბ­რუ­ნე­ბას ეს­წ­რაფ­ვის, ნამ­დ­ვი­ლად სწა­დი­ათ მჟა­ვა­ნა­ძე - წყნა­რი, უნი­ჭო, მაძღა­რი, სა­ი­დან­ღაც დე­ლე­გი­რე­ბუ­ლი ძა­ლა­უფ­ლე­ბით აღ­ჭურ­ვი­ლი და ოჯა­ხი­დან არ­გამ­ტან ქურ­დ­ბა­ცა­ცა­თა მფარ­ვე­ლი უფ­რო­სი. გუმ­ბა­რი­ძი­სა არ იყოს, ალა­სა­ნი­ა­საც სა­ხელ­მ­წი­ფო უშიშ­რო­ე­ბა­ში აქვს ღრმა ფეს­ვე­ბი - მოკ­ლედ, სა­უ­კე­თე­სო კან­დი­და­ტუ­რაა მათ­თ­ვის, ვი­საც საქ­მე­ე­ბის ძვე­ლე­ბუ­რი ჩარ­ხ­ვა ენატ­რე­ბა და თან ბი­ძი­ნა ივა­ნიშ­ვი­ლიც ეგო­ი­მე­ბა, თუმც კი ხმა­მაღ­ლა არ აღი­ა­რებს.

მხო­ლოდ ერ­თი გა­რე­მო­ე­ბაა... მჟა­ვა­ნა­ძის მო­დე­ლი მხო­ლოდ მა­შინ არის შე­საძ­ლე­ბე­ლი, რო­ცა, რო­გორც გაკ­ვ­რით უკ­ვე აღ­ვ­ნიშ­ნე, ძა­ლა­უფ­ლე­ბა დე­ლე­გი­რე­ბუ­ლია, რო­ცა და­მო­უ­კი­დე­ბე­ლი და სუ­ვე­რე­ნუ­ლი სა­ხელ­მ­წი­ფო კი არა, კულ­ტუ­რუ­ლი ავ­ტო­ნო­მია არ­სე­ბობს, ეს კულ­ტუ­რუ­ლი ავ­ტო­ნო­მია სადღაც თამ­ბა­ქოს ბო­ლი­თა და ცუ­დი მუ­სი­კით გაჟ­ღენ­თილ ჰა­ერ­შია მოქ­ცე­უ­ლი და წელ­ზე მსუ­ბუ­ქად ადევს არა აშ­კა­რა მტარ­ვა­ლის, არა­მედ მი­სი შო­რე­უ­ლი თა­ნა­შემ­წის, ვინ­მე კა­რა­სი­ნის ხე­ლი, ასე მშვი­დად და და­უბ­რ­კო­ლებ­ლად რომ მი­ი­წევს ქვე­მოთ, დუნ­დუ­ლე­ბის­კენ, და მა­ლე მოკ­ლე კა­ბის კი­დე­საც მის­წ­ვ­დე­ბა.

ნოდარ ლადარია
სხვა სიახლეები
13 მაისი 12:17 ექვსიანი
21 მაისი, 2018 რომ არა შეერთებული შტატების გავლენა და მხარდაჭერა, დღეს ვიქნებოდით ერეკლე მეორის დილემის წინაშე
09 თებერვალი, 2017 საზოგადოებრივი მაუწყებლის მონიტორინგის საბჭოს განცხადება
14 სექტემბერი, 2016 ნავთლუღის ღამის საარჩევნო სიზმრები
08 თებერვალი, 2016 ქებათა ქება გარდაცვლილ ღმერთებს
15 დეკემბერი, 2015 ფსიქომანია
14 დეკემბერი, 2015 based on a true story - წარმატების ფორმულა საქართველოში
06 დეკემბერი, 2015 ნიკა რურუას ჯაზი
27 ნოემბერი, 2015 უკეთესად შენ თქვი
23 ნოემბერი, 2015 დახმარება შეძლებულებს … ღარიბების ხარჯზე