ლა­პა­რა­კი, ლა­პა­რა­კი, ლა­პა­რა­კი…
21 მარტი, 2014
1766
print

 ამ­დე­ნი, ერ­თ­მა­ნე­თის­გან სრუ­ლი­ად გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლი გა­მოს­ვ­ლე­ბი, Speech-ები, ინ­ტერ­ვი­უ­ე­ბი, პრეს­კონ­ფე­რენ­ცი­ე­ბი, ბრი­ფინ­გე­ბი ერ­თ­დ­რო­უ­ლად, ასეთ მოკ­ლე, სულ რა­ღაც ერ­თი კვი­რის მან­ძილ­ზე, რა­ღა და­გი­მა­ლოთ და მგო­ნი, არას­დ­როს მო­მის­მე­ნია!

პუ­ტი­ნის ხან­გ­რ­ძ­ლივ, მო­ნო­ტო­ნურ, ის­ტო­რი­უ­ლი ექ­ს­კურ­სი­თა და ტო­ტა­ლუ­რი დე­მა­გო­გი­ით გა­ჯე­რე­ბულ, იდუ­მა­ლი სი­ჩუ­მის, მა­ა­მებ­ლუ­რი სა­ხე­ე­ბი­სა და მქუ­ხა­რე აპ­ლოს­მენ­ტე­ბის ფონ­ზე მიმ­დი­ნა­რე გა­მოს­ვ­ლას ვუს­მენ­დი. დრო­შე­ბით აჭ­რე­ლე­ბულ, პომ­პე­ზურ დარ­ბაზს ვუ­ყუ­რებ­დი. ში­ნა­არ­ს­ზე არა­ნაკ­ლე­ბად, რუ­სე­თის პრე­ზი­დენ­ტის სა­უბ­რის ტონს ვაკ­ვირ­დე­ბო­დი… და ჩემ­თ­ვის ვფიქ­რობ­დი… თით­ქოს ეს, აი, ეს ყვე­ლა­ფე­რი, ეს ხალ­ხიც, ეს სა­ხე­ე­ბიც, დრო­შე­ბიც, აპ­ლო­დის­მენ­ტე­ბიც, მა­ა­მებ­ლუ­რი ღი­მი­ლიც, თვა­ლებ­ში ცი­ცი­ნიც, გა­მომ­ს­ვ­ლე­ლის ინ­ტო­ნა­ცი­აც, დე­მა­გო­გი­ის სა­ო­ცა­რი ოს­ტა­ტო­ბაც, თავ­და­ჯე­რე­ბუ­ლო­ბაც, აგ­რე­სი­უ­ლო­ბაც, თავ­ხე­დო­ბაც… ად­რე უკ­ვე მი­ნა­ხავს, მო­მის­მე­ნია! რა ნაც­ნო­ბია! თით­ქოს, დრო­ის ჯა­დოს­ნუ­რი მან­ქა­ნა ამუ­შავ­და და სადღაც ასე ნაც­ნობ წარ­სულ­ში გა­დაგ­ვაგ­დო, უხე­შად დაგ­ვაბ­რუ­ნა! 70-80-იანი წლე­ბი! საბ­ჭო­თა პლე­ნუ­მე­ბი, ყრი­ლო­ბე­ბი, მი­ძი­ნე­ბუ­ლო­ბის, ბრეჟ­ნე­ვის, ან­დ­რო­პო­ვის ხა­ნა, ცი­ვი ომი და იმ­დ­რო­ინ­დე­ლი საბ­ჭო­უ­რი უტი­ფა­რი აგ­რე­სია. ალ­ბათ, ვი­ღა­ცის­თ­ვის, ვი­საც 30-40-50-60-იანი წლე­ბი ახ­სოვს, ხალ­ხ­მ­რა­ვალ დარ­ბაზ­ში რუ­სე­თის ამ­ჟა­მინ­დე­ლი პრე­ზი­დენ­ტის გა­მოს­ვ­ლა კი­დევ უფ­რო ნაც­ნო­ბი იქ­ნე­ბა, მაგ­რამ მე, ზო­გა­დად, ტე­ლე­ვი­ზო­რის ყუ­რე­ბა 70-იანებ­ში და­ვიწყე. მა­ნამ­დე კი მხო­ლოდ მულ­ტ­ფილ­მებს ვუ­ყუ­რებ­დი. თუმ­ცა, ეგეც არ ვი­ცი? არ ვარ დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი, რომ ჩემ ბავ­შ­ვო­ბა­ში მულ­ტ­ფილ­მებს ტე­ლე­ვი­ზი­ით, სა­ერ­თოდ, აჩ­ვე­ნებ­დ­ნენ…

რუ­სეთ­მა, პუ­ტინ­მა, დღეს, 21-ე სა­უ­კუ­ნე­ში, მთელ მსოფ­ლი­ოს, მთელ ცი­ვი­ლი­ზე­ბულ სამ­ყა­როს, სა­კუ­თა­რი არა­ცი­ვი­ლი­ზე­ბუ­ლო­ბა, აგ­რე­სია, იმ­პე­რუ­ლო­ბა, არა­დე­მოკ­რა­ტი­უ­ლო­ბა, ყო­ველ­გ­ვა­რი სა­ერ­თა­შო­რი­სო ნორ­მე­ბის სრუ­ლი იგ­ნო­რი­რე­ბა, გა­ნუ­კითხა­ო­ბა და სამ­ხედ­რო ძა­ლა… კი­დევ ერ­თხელ და­ა­ნა­ხა! თუმ­ცა, სა­ინ­ტე­რე­სოა, და­სავ­ლეთ­მა რა, რო­გორ და­ი­ნა­ხა, გა­ი­გო, მი­ი­ღო? რა სა­პა­სუ­ხო ზო­მებს, სან­ქ­ცი­ებს მი­ი­ღე­ე­ბენ? და­ი­ნა­ხეს? არ ვი­ცი. ის კი, სამ­წუ­ხა­როდ, უკ­ვე ვი­ცით, რომ ყი­რიმ­ში რე­ფე­რენ­დუ­მი ჩა­ტარ­და და ყი­რი­მის მო­სახ­ლე­ო­ბის "უმ­რავ­ლე­სო­ბამ" რუ­სეთ­თან მი­ერ­თე­ბის სურ­ვი­ლი და­ა­ფიქ­სი­რა. უკ­რა­ი­ნის მი­წა­ზე დღეს რუ­სუ­ლი ტან­კე­ბი და აგ­რე­სი­ით გა­მორ­ჩე­უ­ლი რუ­სი ჯა­რის­კა­ცე­ბი და­თა­რე­შო­ბენ… უკ­რა­ი­ნა დი­დი, სა­ო­კუ­პა­ციო ომის საფ­რ­თხის წი­ნა­შე დგას.

მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ პო­ლი­ტი­კის პროგ­ნო­ზი­რე­ბის არა­ნა­ი­რი უნა­რი და მით უმე­ტეს არც პრე­ტენ­ზია არ გა­მაჩ­ნია, ძა­ლი­ან მოკ­ლედ ჩემს აზრს მა­ინც გა­გი­ზი­ა­რებთ - ისე­თი გრძნო­ბა მაქვს, თით­ქოს ახ­ლა, პუ­ტი­ნი, კონ­კ­რე­ტუ­ლად არა ყი­რი­მის­თ­ვის, დო­ნეც­კის­თ­ვის, ხარ­კო­ვის­თ­ვის… არა­მედ დი­რექ­ტო­რის, მსოფ­ლი­ოს დი­რექ­ტო­რის თა­მან­დე­ბო­ბის­თ­ვის იბ­რ­ძ­ვის. В этой гостинице я директор! მთელ მსოფ­ლი­ოს დღეს პუ­ტი­ნის სა­ხით ძერ­ჟინ­ს­კი, იაგო­და, ეჟო­ვი, სუს­ლო­ვი, ან­დ­რო­პო­ვი ელა­პა­რა­კე­ბი­ან, ემუქ­რე­ბი­ან, "ეძ­ველ­ბი­ჭე­ბი­ან"! იგი­ვე ინ­ტო­ნა­ცია, იგი­ვე იდე­ო­ლო­გია, იგი­ვე სიტყ­ვე­ბი… бывших чекистов не бывает! და მორ­ჩა! ეს ბრძნუ­ლი სი­მარ­ტი­ვე, ჩვენც და მთელ­მა თა­ვი­სუ­ფალ­მა სამ­ყა­რო­მაც, ერ­თხელ და სა­მუ­და­მოდ უნ­და გა­ვი­გოთ, გა­ვი­აზ­როთ, და­ვი­ჯე­როთ და ილუ­ზო­რულ მო­ლო­დი­ნებს მო­ვეშ­ვათ.

თუმ­ცა, ისე, სამ­წუ­ხა­როდ, იმის შეხ­სე­ნე­ბაც არ გვაწყენ­და, რომ ყო­ფი­ლი დო­ბერ­მან პინ­ჩე­რი, ან ყო­ფი­ლი თა­ვა­დი, დიდ­გ­ვა­რო­ვა­ნი, ან ყო­ფი­ლი მდა­ბი­ოც არ არ­სე­ბობს.

ქა­ლი ვარ და ეს თა­ვის­თა­ვად იმას გუ­ლის­ხ­მობს, რომ ცხოვ­რე­ბის მან­ძილ­ზე, სრუ­ლი­ად გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლი სუ­ლე­ლუ­რი, უმ­ნიშ­ვ­ნე­ლო, "ბომ­ბი", პი­რა­დუ­ლი, პო­ლი­ტი­კუ­რი… არა­ერ­თი ჭო­რი მო­მის­მე­ნია, გაცხა­რე­ბუ­ლი ჭო­რა­ო­ბის პრო­ცესს არა­ერ­თხელ შევ­ს­წ­რე­ბი­ვარ და თა­ვა­დაც ბევ­რ­ჯერ მი­ჭო­რა­ვია. გნე­ბავთ სნო­ბიზ­მ­ში, გნე­ბავთ იდი­ო­ტიზ­მ­ში ჩა­მით­ვა­ლეთ, მაგ­რამ, ხმა­მაღ­ლა მა­ინც ვიტყ­ვი, რომ იმ შე­პარ­ვი­თი, უკად­რი­სი ჭო­რა­ო­ბის მსგვავ­სი, რა­საც ქვეყ­ნის მთა­ვარ არ­ხებ­ზე, მთა­ვარ თოკ­შო­უ­ებ­ში, მთა­ვა­რი მო­ქა­ლა­ქის­გან პე­რი­ო­დუ­ლად და ახ­ლა უკ­ვე, ნამ­დ­ვი­ლად, სის­ტე­მა­ტუ­რად ვის­მენ, არას­დ­როს, არ­სად არ მო­მის­მე­ნია! ვი­ღა­ცის საყ­ვა­რე­ლი და ამ საყ­ვა­რელ­თან ერ­თად რო­მან­ტი­უ­ლი ფა­რუ­ლი ვო­ი­ა­ჟი, ვი­ღა­ცის სოფ­ლის კარ-მი­და­მო და თვით­ნე­ბუ­რად მი­ერ­თე­ბუ­ლი მინ­დო­რი, ძმის გა­საბ­რა­ზე­ბელ-შე­სა­ში­ნებ­ლად, ფორ­მა­ლუ­რად, ქრთა­მის ასა­ღე­ბად მუ­შა­ო­ბა, სადღაც მი­სუ­ლი ვი­ღა­ცის ძმა, ვი­ღა­ცის სი­მამ­რი, ვი­ღა­ცის მძახ­ლე­ბი და მა­თი სა­მა­გა­ლი­თო ერ­თობ­ლი­ვი დას­ვე­ნე­ბა, ვი­ღა­ცის ცო­ლი და მი­სი "და­ქა­ლე­ბი"…

გა­სულ კვი­რას ბი­ძი­ნა ივა­ნიშ­ვილს ვუს­მენ­დი და რომ იტყ­ვი­ან - ყუ­რებს არ ვუ­ჯე­რებ­დი!

ამა­ვე კვი­რა­ში, სა­ქარ­თ­ვე­ლოს პრე­ზი­დენტს, გი­ორ­გი მარ­გ­ვე­ლაშ­ვილს ვუს­მენ­დი და კვლავ - ყუ­რებს არ ვუ­ჯე­რებ­დი! თუმ­ცა, ყო­ფი­ლი ინ­ტე­ლი­გენ­ტიც არ არ­სე­ბობს, წე­სით... ინ­ტე­ლი­გენ­ტი ყო­ველ­თ­ვის ინ­ტე­ლი­გენ­ტია და თუ გა­ვით­ვა­ლის­წი­ნებთ, რომ მთე­ლი ის­ტო­რი­ის მან­ძილ­ზე, ყვე­ლა­ზე რბი­ლი, უხერ­ხემ­ლო, უნე­ბო და "მორ­გე­ბუ­ლიც" კი, სწო­რედ ინ­ტე­ლი­გენ­ცი­ის ფე­ნა იყო, მა­შინ, ალ­ბათ, გა­საკ­ვი­რიც არა­ფე­რია! ამას კი­დე ფი­ლო­სო­ფი­უ­რი აზ­როვ­ნე­ბაც თუ ემა­ტე­ბა, მა­შინ ყვე­ლა­ფე­რი, სა­ერ­თოდ, იდე­ა­ლუ­რად ლაგ­დე­ბა და სრუ­ლი­ად თვალ­ნა­თე­ლი ხდე­ბა… უბ­რა­ლოდ, რო­გო­რი გულ­და­საწყ­ვე­ტიც არ უნ­და იყოს, ილუ­ზო­რულ მო­ლო­დი­ნებს, ამ შემ­თხ­ვე­ვა­შიც, ეტყო­ბა, უნ­და მო­ვეშ­ვათ, და­ვემ­შ­ვი­დო­ბოთ, შე­ვე­ლი­ოთ! არა­და ძნე­ლია!

გა­სულ კვი­რას პუ­ტი­ნის მოს­მე­ნი­სას ამ­გ­ვა­რი გა­მოს­ვ­ლე­ბი­სად­მი გე­ნე­ტი­კურ სი­ძულ­ვილს, მტრო­ბას, მი­უ­ღებ­ლო­ბას ვერ, არ ვმა­ლავ­დი. იმე­დის არ­ხ­ზე, თეა სი­ჭი­ნა­ვას­თან ივა­ნიშ­ვი­ლის მოს­მე­ნი­სას, არ­ც­თუ სა­ქე­ბარ სნო­ბიზმს, სო­ცი­ა­ლუ­რი უპი­რა­ტე­სო­ბის, შე­იძ­ლე­ბა სა­მარ­ცხ­ვი­ნო გრძნო­ბას ვერ ვე­რე­ო­დი. პრე­ზი­დენტ მარ­გ­ვე­ლაშ­ვი­ლის მოს­მე­ნი­სას, სი­ნა­ნუ­ლით, ნოს­ტალ­გი­ით აღ­სავ­სე, იმ გი­ორ­გის ვიხ­სე­ნებ­დი, რო­მე­ლიც ან­თე­ბუ­ლად, ხმა­უ­რი­ა­ნად კა­მა­თობ­და, სი­მარ­თ­ლეს იცავ­და, ან­თე­ბუ­ლად სჯე­რო­და, ან­თე­ბუ­ლად უყ­ვარ­და, მე­გობ­რობ­და, მუ­შა­ობ­და, ცხოვ­რობ­და… ლა­ღად, თა­მა­მად, თა­ვი­სუფ­ლად და წე­სი­ე­რად ცხოვ­რობ­და და რო­მელ­საც მე ვიც­ნობ­დი, ვმე­გობ­რობ­დი და ვა­მა­ყობ­დი კი­დეც! ნე­ტა­ვი, ბი­ძი­ნა ივა­ნიშ­ვი­ლის­თ­ვის ინ­ტე­ლი­გენ­ტი აღარ არის, თუ პი­რი­ქით, ზედ­მე­ტად, მი­სი გუნ­დის­თ­ვის შე­უ­ფე­რებ­ლად ზედ­მე­ტად ინ­ტე­ლი­გენ­ტი გა­მოდ­გა? პრო­კუ­რა­ტუ­რა­ში 10 სა­ა­თი­ა­ნი და­კითხ­ვი­დან გა­მო­სულ კა­ხა ბენ­დუ­ქი­ძის კო­მენ­ტარს ვუს­მენ­დი და ღი­მილს ვერ ვფა­რავ­დი. რა­ღა და­გი­მა­ლოთ და რი­გი­თი გა­მომ­ძი­ებ­ლე­ბი, ბენ­დუ­ქი­ძის ხელ­ში, ცო­ტა შე­მე­ცოდ­ნენ კი­დეც! აი, პრო­კუ­რა­ტუ­რა, დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვარ, სულ მა­ლე, მო­რიგ ღრმა წუმ­პე­ში ჩამ­ჯ­და­რი რომ აღ­მოჩ­ნ­დე­ბა, ამა­ზე კი გულ­წ­რ­ფე­ლად მე­ღი­მე­ბო­და.

არა, ძა­ლი­ან სა­ინ­ტე­რე­სოდ, მრა­ვალ­ფე­როვ­ნად, ინ­ტენ­სი­უ­რად ვცხოვ­რობთ! სულ რამ­დე­ნი­მე დღის მან­ძილ­ზე ხან სიბ­რა­ზის­გან მუშ­ტებს ვკრავ­დი, ხან ცხვირს მაღ­ლა ვწევ­დი და ვმე­დი­დუ­რობ­დი, ხან ნოს­ტალ­გი­ას, ცრემ­ლ­სა და სი­ნა­ნულს ვებ­რ­ძო­დი, ხან კი გულ­წ­რ­ფე­ლად ვი­ცი­ნო­დი. სად, რო­მელ ქვე­ყა­ნა­შია ასე? ათ­წ­ლე­უ­ლე­ბის მიღ­მა, სა­ნატ­რელ ახალ­გაზ­რ­დო­ბას ასე იოლად, ტელ­ვი­ზო­რის ერ­თი გა­დარ­თ­ვით, სად გა­იხ­სე­ნებ? პრე­ზი­დენტს ვინ, სად მის­ტი­რის? უნი­კა­ლუ­რი ძეგ­ლის აფეთ­ქე­ბა­ზე მე­ტად, კულ­ტუ­რის მი­ნის­ტ­რის ჭარბ წო­ნა­სა და მკაც­რი დი­ე­ტის ეფექ­ტუ­რო­ბა­ზე ვინ, სად ნერ­ვი­უ­ლობს? ვინ ხსნის მარ­თ­ლ­მა­დი­დე­ბელ ბავ­შ­ვ­თა სა­ბავ­შ­ვო ბაღს, სა­დაც ბი­ჭე­ბი, მკაც­რად, ჩო­ხებ­ში, გო­გო­ე­ბი კი ჩიხ­ტი­კო­პებ­ში ივ­ლი­ან? ყო­ფილ მი­ლი­არ­დერ პრე­მი­ერ­თან ვინ მე­დი­დუ­რობს? ცალ­სა­ხად ყვე­ლა­სათ­ვის მი­უ­ღე­ბე­ლი რუ­სე­თის აგ­რე­სი­უ­ლი პო­ლი­ტი­კის მხარ­დამ­ჭე­რი, თუნ­დაც ოც კა­ცი­ა­ნი აქ­ცია, კი­დე სად, რო­მელ ქვე­ყა­ნა­ში გი­ნა­ხავთ? პრი­მი­ტი­უ­ლი ხუ­ლი­გა­ნი მე­ლორ ვაჩ­ნა­ძე რო­ბინ ჰუ­დად აღი­ა­რე­ბუ­ლი, კი­დე სხვა რო­მელ სა­ზო­გა­დო­ე­ბა­ში წარ­მო­გიდ­გე­ნი­ათ? სად გა­გი­გი­ათ, რომ ერ­თი "ეჭ­ვ­მი­ტა­ნი­ლი" უფ­რო გა­ნათ­ლე­ბუ­ლი, ჭკვი­ა­ნი, იუმო­რი­ა­ნი და ცი­ნი­კუ­რიც კი იყოს, ვიდ­რე, პარ­ლა­მენ­ტის დე­პუ­ტა­ტატ­თა სრუ­ლი უმ­რავ­ლე­სო­ბა და პრო­კუ­რა­ტუ­რა ერ­თად აღე­ბუ­ლი? სად ნა­ხავთ კი­დევ, რომ გა­ზეთ "ასა­ვალ-და­სა­ვა­ლი"-ს და ელი­სო ჩა­ფი­ძის ერ­თ­გუ­ლი მკითხ­ველ-თაყ­ვა­ნის­მ­ცემ­ლე­ბი, ჟურ­ნა­ლის­ტე­ბის გა­დამ­ზა­დე­ბას ან უფ­რო სწო­რად, მათ სრულ დე­გე­ნე­რა­ტი­ზა­ცი­ას ლა­მობ­დ­ნენ? სად გა­გო­ნი­ლა, რომ მე­ო­რე ლე­დი პირ­ვე­ლი იყოს, პირ­ვე­ლი ლე­დი კი მომ­სა­ხუ­რე­ბის ზო­ნი­დან გა­სუ­ლი და ბო­ლო სე­რი­ა­ში რემ­ბოს რო­ლის შეს­რუ­ლე­ბით და­კა­ვე­ბუ­ლი? სად გა­გი­გი­ათ, რომ პრე­ზი­დენ­ტის რე­ზი­დენ­ცი­ას, ყო­ვე­ლი მო­რი­გი პრე­ზი­დენ­ტი, ან მი­სი ზემ­დ­გო­მი მო­ქა­ლა­ქე, სა­კუ­თა­რი ინ­დი­ვი­დუ­ა­ლუ­რი გე­მოვ­ნე­ბით იწუ­ნებ­დეს, ან იწო­ნებ­დეს? სად გი­ნა­ხავთ, სად გა­გი­გი­ათ, სხვა­გან, სა­ქარ­თ­ვე­ლოს გარ­და… სად გი­ნა­ხავთ, რომ ბურ­თე­ბი ასე ეფექ­ტუ­რად, ასე ოს­ტა­ტუ­რად, ასე ხშირ-ხში­რად თა­ვის კარ­ში გაჰ­ქონ­დეთ და მა­ინც ასე კმა­ყო­ფი­ლე­ბი იყ­ვ­ნენ?

ხე­დავთ, სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში და მხო­ლოდ აქ, რა სა­ინ­ტე­რე­სოდ, არამ­დო­რედ, ემო­ცი­ე­ბით აღ­სავ­სე­ნი და კუ­რი­ო­ზე­ბით გა­რე­მო­ცულ­ნი ვცხოვ­რობთ?! გირ­ჩევთ, უფ­რო ხში­რად ჩარ­თეთ ტე­ლე­ვი­ზო­რი და ჩემს მსგავ­სად, ეცა­დეთ მაქ­სი­მა­ლუ­რად ყვე­ლას გა­მოს­ვ­ლებს, სიტყ­ვებს, კო­მენ­ტა­რებს მო­უს­მი­ნოთ. თა­ვი­დან, მი­უჩ­ვე­ველ­ზე ცო­ტა შე­იძ­ლე­ბა და­ით­რ­გუ­ნოთ, მე­რე მი­ეჩ­ვე­ვით და გა­ხა­ლის­დე­ბით, ყვე­ლა­ფერს უმალ მიხ­ვ­დე­ბით, და­ი­ნა­ხავთ. სიტყ­ვას სა­ო­ცა­რი ძა­ლა აქვს!..

 P.S. Самое обидное, что в информационной войне всегда проигрывает тот, кто говорит правду. Он ограничен правдой, а лжец может нести все, что угодно.

ქეთევან იგნატოვა