ისევ… ისევ…
21 ნოემბერი, 2014
1915
print

 "ისევ წვიმს, ისევ ცრის, ისევ ღამეა

 ღამე კვლავ ჩემი ცის მოსასხამია,

მაგრამ შენ ისევ შორსა ხარ და ნისლებში ქრები 

ვაი, რომ მახსოვხარ, არ მავიწყდები!...

ისევ წვიმს, ისევ ცრის, ისევ"

 ისევ ნო­ემ­ბე­რია. ისევ ნის­ლი­ა­ნი, სევ­დი­ა­ნი, ცრემ­ლი­ა­ნი, წვი­მი­ა­ნი… მე­რამ­დე­ნე?

სა­ქარ­თ­ვე­ლოს ერ­თი­ა­ნო­ბის, მთლი­ა­ნო­ბის, და­მო­უ­კი­დებ­ლო­ბის, სა­კუ­თა­რი და ქვეყ­ნის ღირ­სე­ბის და­სა­ცა­ვად, ათი­ა­თა­სო­ბით ქარ­თ­ვე­ლი ისევ ქუ­ჩა­ში გა­მო­დის. რუს­თა­ვე­ლის გამ­ზი­რი ისევ ცოცხ­ლ­დე­ბა, ინ­თე­ბა, ივ­სე­ბა, ისევ დუღს, ღე­ლავს…

ისევ ხმა­მა­ღა­ლი, თა­მა­მი, მკაც­რი შე­ძა­ხი­ლი - "სა­ქარ­თ­ვე­ლოს გა­უ­მარ­ჯოს" - ის­მის. ის­მის რუს­თა­ველ­ზე. ის­მის მიმ­დე­ბა­რე პა­ტარ-პა­ტა­რა ქუ­ჩებ­ზე. ის­მის მთელ ქა­ლაქ­ზე, ქვე­ყა­ნა­ზე, სამ­ყა­რო­ზე… ყვე­ლას, შო­რე­ულ­საც და ახ­ლომ­დე­ბა­რე­საც, უგ­ნურ­საც და გო­ნი­ერ­საც, კარ­გ­საც და ცუდ­საც, ლა­მაზ­საც და მა­ხინ­ჯ­საც, გა­ნურ­ჩევ­ლად ყვე­ლას ეს­მის და ვი­ღა­ცა ერთს, სამს, ათს… კი, რო­გორც ყო­ველ­თ­ვის, რო­გორც არა­ერ­თხელ, ისევ არ ეს­მის. ისევ არ ის­მენს!

რო­გორც ად­რე, რო­გორც წლე­ბის მან­ძილ­ზე, თავს ისევ იბ­რ­მა­ვე­ბენ, იყ­რუ­ე­ბენ, იშ­ტე­რე­ბენ, იტყუ­ე­ბენ.

ისევ გვატყუ­ე­ბენ და ისევ ვერ გვატყუ­ე­ბენ. უნ­დათ, ცდი­ლო­ბენ და ისევ არ გა­მოს­დით. არა­ვის არას­დ­როს გა­მოს­ვ­ლია და ახ­ლა, ისევ არ გა­მოს­დით.

ისევ ტყუ­ი­ლი, ისევ ღა­ლა­ტი, ინ­ტ­რი­გე­ბი, სი­ყალ­ბე, სი­ბე­ცე და უზ­ნე­ო­ბა. ისევ ვე­რახ­დე­ნი­ლი ოც­ნე­ბე­ბი. ისევ გა­უ­ფა­სუ­რე­ბუ­ლი, და­მა­ხინ­ჯე­ბუ­ლი ღი­რე­ბუ­ლე­ბე­ბი. ისევ დამ­ს­ხ­ვ­რე­უ­ლი იდე­ა­ლე­ბი. ისევ გაც­რუ­ე­ბუ­ლი იმე­დი.

ისევ ტრა­ბა­ხი. ისევ მა­ა­მებ­ლო­ბა. ისევ მო­ნო­ბა. ერ­თ­პი­როვ­ნუ­ლი მო­ნო­ბა.

ისევ ში­ში. ისევ მუ­ქა­რა, და­ში­ნე­ბა, შან­ტა­ჟი.

ისევ ორ­მა­გი სტან­დარ­ტი.

ისევ უსა­მარ­თ­ლო­ბა. ისევ ვერ­დამ­კ­ვიდ­რე­ბუ­ლი სა­მარ­თ­ლი­ა­ნო­ბა.

ისევ და­ჭე­რე­ბი, შე­ვარ­დ­ნა, და­ყა­და­ღე­ბა, წარ­თ­მე­ვა, "შე­წერ­ვა", "და­კის­რე­ბა"… ისევ შე­თითხ­ნი­ლი საქ­მე­ე­ბი. ისევ პო­ლი­ტი­ზე­ბუ­ლი, მარ­თუ­ლი და ზუს­ტად ისე­ვე, რო­გორც ად­რე, სრუ­ლი­ად ნდო­ბა­და­კარ­გუ­ლი პრო­კუ­რა­ტუ­რა, სა­მარ­თალ­დამ­ცა­ვი ორ­გა­ნო­ე­ბი.

ნელ-ნე­ლა, ისევ "გა­ძაღ­ლე­ბუ­ლი" და მი­სად­მი, ელე­მენ­ტა­რუ­ლი პა­ტი­ვის­ცე­მა­და­კარ­გუ­ლი პო­ლი­ცია.

ცი­ხე­ებ­ში ისევ სას­ტი­კად ნა­წა­მე­ბი, ნა­ცე­მი, ჯაჭ­ვე­ბით დაბ­მუ­ლი პა­ტიმ­რე­ბი. ერ­თი უმ­ნიშ­ვ­ნე­ლო სხვა­ო­ბა მა­ინც შე­იმ­ჩ­ნე­ვა - ად­რე პა­ტიმ­რებს ცი­ხის თა­ნამ­შ­რომ­ლე­ბი აწა­მებ­დ­ნენ, ცემ­დ­ნენ, არა­ა­და­მი­ა­ნურ პი­რო­ბებ­ში ამ­ყო­ფებ­დ­ნენ. ახ­ლა, წა­მე­ბა-ცე­მა-ტყე­პა­ში, ცი­ხის ად­მი­ნის­ტ­რა­ცი­ას, ცი­ხის მა­ყუ­რებ­ლე­ბიც, კა­ნო­ნი­ე­რი ქურ­დე­ბიც და­ე­მა­ტენ, და­ეხ­მა­რენ, შე­ე­ხი­დენ. ცი­ხე­ებ­ში ისევ გაჩ­ნ­და ნარ­კო­ტი­კი, ალ­კო­ჰო­ლი... პა­ტი­მარ­თა ნა­წი­ლი, ისევ, ვერ უძ­ლებს და კვდე­ბა, თავს იკ­ლავს… სის­ტე­მა კი ისევ გავ­ტყუ­ებს და ისევ არ ვტყუვ­დე­ბით.

ინ­ს­ტი­ტუ­ცი­ე­ბი ისევ გა­უ­ფა­სუ­რე­ბუ­ლი და ახ­ლა უკ­ვე, სა­ერ­თოდ, გა­შარ­ჟე­ბულ-გაგ­რო­ტეს­კე­ბუ­ლია. ომ­ბუდ­ს­მე­ნის ისევ არა­ვის სჯე­რა, არა­ვინ უს­მენს, არა­ვინ ით­ვა­ლის­წი­ნებს, არა­ვინ არაფ­რად აგ­დებს. პარ­ლა­მენ­ტის თავ­ჯ­დო­მა­რე ისევ სა­კუ­თა­რი სინ­დი­სის ტრა­გი­კო­მი­კუ­რი პა­ტი­მა­რია. პრე­მი­ერ-მი­ნის­ტ­რის გა­მო­ჩე­ნა­ზე მთე­ლი სა­ქარ­თ­ვე­ლო გუ­ლი­ა­ნად იცი­ნის, ან­სა­ხი­ე­რებს, აშა­ყი­რებს და ისევ გა­დამ­დე­ბად, მთე­ლი გუ­ლით იცი­ნის, ხარ­ხა­რებს. პრე­ზი­დენ­ტ­ზე კი ნა­ხე­ვა­რი იცი­ნის და ნა­ხე­ვა­რიც კი, სიბ­რა­ლუ­ლის­გან გუ­ლა­მოს­კ­ვ­ნი­ლი ტი­რის.

პრე­მი­ე­რი ისევ ისე, აი ზუს­ტად ისე, რო­გორც მა­ნამ­დე, ცა­რი­ელ, ახა­ლა­გაყ­ვა­ნილ ავ­ტო­ბან­ზე, ცენ­ტ­რ­ში, თეთრ ხაზ­ზე, ზუს­ტად ისე­ვე, ხე­ლოვ­ნუ­რად შეყ­რი­ლი, ინ­დე­ფე­რენ­ტულ-გუ­ლაც­რუ­ე­ბუ­ლი ხალ­ხის წი­ნა­შე, ისევ იმა­ვე, სა­გან­გე­ბოდ მი­ტა­ნილ ტრი­ბუ­ნას­თან დგას და ისევ ტყუ­ის, ისევ ტრა­ბა­ხობს, ისევ სხვის გა­კე­თე­ბულს იწერს და ისევ ერთ და მხო­ლოდ ერთ ადა­მი­ანს ატყუ­ებს და ისიც, მთე­ლი და­ნარ­ჩე­ნი სა­ქარ­თ­ვე­ლოს­გან გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბით, ისევ და ისევ ტყუვ­დე­ბა. ჩვენ კი ისევ ვი­ცი­ნით.

სულ უფ­რო და უფ­რო ხში­რად, ისევ კო­რუფ­ცი­ას ვე­ჯა­ხე­ბით, ვხე­დავთ. ახ­ლა, უბ­რა­ლოდ, ეგ­რეთ­წო­დე­ბულ "ელი­ტურ კო­რუფ­ცი­ას", სრუ­ლი­ად არა­ე­ლი­ტუ­რი, მდა­ბიო კო­რუფ­ცი­აც შე­ე­მა­ტა.

ისევ ვი­ღა­ცას, რა­ტომ­ღაც ეპა­ტი­ე­ბა და ვი­ღა­ცას - არა.

ისევ ყვე­ლას გვის­მე­ნენ, გვით­ვალ­თ­ვა­ლე­ბენ, გვი­ღე­ბენ და სა­ჭი­რო­ე­ბის შემ­თხ­ვე­ვა­ში, ამით გვა­შან­ტა­ჟე­ბენ, გვა­ჩუ­მე­ბენ, ან ისევ ცდი­ლო­ბენ, რომ გაგ­ვა­ჩუ­მონ, გაგ­ვ­ტე­ხონ, გზი­დან ჩა­მოგ­ვი­შო­რონ და ისევ, ვე­რა და ვერ გვა­ჩუ­მე­ბენ.

პო­ლიტ­პა­ტიმ­რე­ბი, ყვე­ლა­ნა­ი­რი მცდე­ლო­ბის მი­უ­ხე­და­ვად, ისევ, მხო­ლოდ პო­ლიტ­პა­ტიმ­რე­ბად რჩე­ბი­ან. მა­თი რიცხ­ვი კი ისევ მა­ტუ­ლობს და რო­გორც ჩანს, ისევ გა­იზ­რ­დე­ბა.

მთავ­რო­ბა, ხე­ლი­სუფ­ლე­ბა, მმარ­თ­ვე­ლი კო­ა­ლი­ცია ისევ უუნა­რო და ვე­რაფ­რის მაქ­ნი­სია. ცუ­დი, მან­კი­ე­რი, გა­უ­მარ­თ­ლე­ბე­ლი, უპა­ტი­ე­ბე­ლი, ისევ ისე გრძელ­დე­ბა. წარ­მა­ტე­ბუ­ლი, ახა­ლი, იმე­დის­მომ­ცე­მი კი, არა და არ ჩანს, ად­გი­ლი­დან არ იძ­ვ­რის.

ქარ­თუ­ლი სა­ზო­გა­დო­ე­ბა ისევ გა­ყო­ფი­ლია. "ნა­ცე­ბი" კვლავ "ქო­ცებს" აკ­რი­ტი­კე­ბენ, ოპო­ნი­რე­ბენ, ჩა­საფ­რე­ბუ­ლად სიტყ­ვას არ არ­ჩე­ნენ. "სა­ტოპ­კე­ე­ბი" ისევ არ ელე­ვათ. "ქო­ცე­ბი" კი მათ სრულ ამოწყ­ვე­ტას, "გა­დახ­ვ­რე­ტას" ლა­მო­ბენ, მა­ნამ­დე კი, ისევ, რო­გორც იტყ­ვი­ან, без суда, без следствия იჭე­რენ… და უოპო­ზი­ციო, უოპო­ნენ­ტო გა­რე­მოს შექ­მ­ნას, ისევ ისე, ზუს­ტად ისე­ვე ცდი­ლო­ბენ. ჯან­სა­ღი, არა­ჯან­სა­ღი, ობი­ექ­ტუ­რი თუ მი­კერ­ძო­ე­ბულ-ტენ­დენ­ცი­უ­რი კრი­ტი­კა ზუს­ტად ისევ ისე არ უნ­დათ, არ მო­წონთ, არ იღე­ბენ და ისევ იმა­ვე და რო­გორც გა­ირ­კ­ვა, სა­ბე­დის­წე­რო, უპა­ტი­ე­ბელ შეც­დო­მას უშ­ვე­ბენ.

სა­კუ­თარ და სხვის, თით­ქოს­და ასეთ თვალ­ნა­თელ შეც­დო­მებ­ზე, ისევ ვე­რა­ვინ სწავ­ლობს.

სა­კუ­თა­რი თა­ვი­სად­მი ოდ­ნა­ვაც ობი­ექ­ტუ­რი, თვით­კ­რი­ტი­კუ­ლი, ისევ არა­ვი­ნაა.

თა­მა­მი, ხმა­მა­ღა­ლი თვი­თა­ღი­ა­რე­ბა, ისევ არა­ვის ახა­სი­ა­თებს.

ნელ-ნე­ლა, სულ უფ­რო მკა­ფი­ოდ, პრო­რუ­სუ­ლი პო­ლი­ტი­კის სუ­ნი, ჰა­ერ­ში ისევ გაჩ­ნ­და. ახ­ლა ეს სუ­ნი ზო­გი­ერ­თებ­მა უკ­ვე ხე­ლი­სუფ­ლე­ბა­შიც იგ­რ­ძ­ნეს. ყო­ფილ­მა კომ­კავ­შირ­ლებ­მა, ცე­კას ინ­ს­ტ­რუქ­ტო­რებ­მა, ცე­კას მდივ­ნებ­მა, აგენ­ტებ­მა, ჯა­შუ­შებ­მა, მე­ხუ­თე კო­ლო­ნამ… და უბ­რა­ლოდ, სამ­შობ­ლოს მო­ღა­ლა­ტე­ებ­მა, თა­ვე­ბი ისევ თა­მა­მად წა­მოყ­ვეს, ხმა ისევ აიმაღ­ლეს, გამ­ყიდ­ვე­ლურ რი­ტო­რი­კას ისევ მიჰ­ყ­ვეს ხე­ლი. ყო­ველ­თ­ვი­ურ მა­ღალ ანაზღა­უ­რე­ბას ისევ ელი­ან, ისევ იღე­ბენ და მო­მა­ვალ არ­ჩევ­ნებ­ზე, ისევ ათ­მა­გად გა­და­უხ­დი­ან, აუნაზღა­უ­რე­ბენ, და­უ­ფა­სე­ბენ. ისევ არ და­უ­კარ­გა­ვენ. ოღონდ ისევ მის­ცეს! ოღონდ არ შე­უწყ­ვი­ტოს!...

სა­ქარ­თ­ვე­ლო, ქარ­თუ­ლი სა­ზო­გა­დო­ე­ბა, ისევ მო­რა­ლუ­რი, პატ­რი­ო­ტუ­ლი ფა­სე­უ­ლო­ბე­ბის, მიზ­ნე­ბი­სა და იდე­ა­ლე­ბის კრი­ზისს გა­ნიც­დის.

სა­ქარ­თ­ვე­ლო, ქარ­თუ­ლი სა­ზო­გა­დო­ე­ბა, ისევ ინ­ტე­ლექ­ტუ­ა­ლუ­რი კა­ტას­ტ­რო­ფის წი­ნა­შეა. ისევ ბნე­ლა.

"ისევ წვიმს, ისევ ცრის..." ისევ ცრემ­ლი­ა­ნი, სევ­დი­ა­ნი და ისევ აუნაზღა­უ­რე­ბე­ლი და­ნა­კარ­გის ნო­ემ­ბე­რია.

სა­ქარ­თ­ვე­ლო კა­ხა ბენ­დუ­ქი­ძეს, ჩვე­ნი დრო­ის ერთ-ერთ ყვე­ლა­ზე დიდ რე­ფორ­მა­ტორს, გან­მა­ნათ­ლე­ბელს, უმა­გა­ლი­თო ინ­ტე­ლექ­ტის, ჭეშ­მა­რი­ტი ფა­სე­უ­ლო­ბე­ბის და უბ­რა­ლოდ, გა­ნუ­მე­ო­რე­ბე­ლი ადა­მი­ა­ნუ­რი ხიბ­ლის მქო­ნე პი­როვ­ნე­ბას ემ­შ­ვი­დო­ბე­ბა. ემ­შ­ვი­დო­ბე­ბა და მის სტუ­დენ­ტებ­თან, თა­ნა­მებ­რ­ძო­ლებ­თან, თა­ნა­რე­ფორ­მა­ტო­რებ­თან, თა­ნა­მო­აზ­რე­ებ­თან ერ­თად ტი­რის. ტი­რის პი­როვ­ნე­ბას, რომ­ლის ღვაწ­ლი ქვეყ­ნის მო­მა­ვა­ლი, ჯან­სა­ღი თა­ო­ბის წი­ნა­შე, არას­დ­როს და­ი­კარ­გე­ბა, მი­ვიწყე­ბუ­ლი არას­დ­როს იქ­ნე­ბა და ამა­ვე დროს, ამა­ვე ცრემ­ლით, თით­ქოს, სა­კუ­თარ თავ­საც ტი­რის. სა­ქარ­თ­ვე­ლო, ქარ­თუ­ლი სა­ზო­გა­დო­ე­ბა, კა­ხა ბენ­დუ­ქი­ძის გა­რე­შე ხომ, თით­ქოს, უფ­რო ღა­რი­ბი, უინ­ტე­რე­სო, პრი­მი­ტი­უ­ლი, ერ­თ­ფე­რო­ვა­ნი... გახ­და.

"ისევ წვიმს...", მაგ­რამ ზუს­ტად ვი­ცით, რომ მზე ისევ გა­მო­ა­ნა­თებს. მო­მა­ვალ­ში ისევ, მხო­ლოდ და მხო­ლოდ, ჯან­სა­ღი მო­მა­ვა­ლი თა­ო­ბის, ჩვე­ნი შვი­ლე­ბის, ყო­ველ­თ­ვის ყვე­ლა­ფერ პროგ­რე­სუ­ლის ავან­გარ­დ­ში მდგო­მი, თა­ვი­სუფ­ლე­ბი­სა და იდე­ა­ლე­ბის­თ­ვის ბრძო­ლა­ში და­უ­ღა­ლა­ვი სტუ­დენ­ტო­ბის, ბენ­დუ­ქი­ძის მი­ერ გაზ­რ­დი­ლი სტუ­დენ­დე­ბის იმე­დი გვრჩე­ბა. კა­ხა ბენ­დუ­ქი­ძე, პირ­ველ რიგ­ში, მგო­ნია, რომ მენ­ტა­ლი­ტე­ტის ფუნ­და­მენ­ტუ­რი რე­ფორ­მა­ტო­რი იყო...

ქარ­თუ­ლი სა­ზო­გა­დო­ე­ბის ნა­წილს კი თა­ვი­სუ­ფალ მო­მა­ვალს, ისევ ალის­ფერ-წი­თე­ლი წარ­სუ­ლი ურ­ჩევ­ნია.

ქარ­თუ­ლი სა­ზო­გა­დო­ე­ბის ნა­წი­ლის­თ­ვის კი გი­ორ­გი ან­წუ­ხე­ლი­ძის სა­ხე­ლი და გვა­რი, მი­სი ვაჟ­კა­ცო­ბა, მი­სი ფას­და­უ­დე­ბე­ლი გმი­რო­ბა, სამ­შობ­ლოს­თ­ვის სიკ­ვ­დი­ლი, სამ­წუ­ხა­როდ და ჩვენ­და სა­მარ­ცხ­ვი­ნოდ, ისევ არაფ­რის მთქმე­ლია. სა­ქარ­თ­ვე­ლო­სათ­ვის და­ღუ­პუ­ლი გმი­რის გამ­ზ­რ­დე­ლი დე­დის სიკ­ვ­დი­ლი თი­თო­ე­უ­ლი ჩვენ­თა­გა­ნის ცრემ­ლ­სა და მად­ლი­ე­რე­ბას იმ­სა­ხუ­რებს. ნუ­თუ, ჩვენ ისევ უმა­დუ­რე­ბი ვართ და ცრემ­ლიც ისევ გვე­ნა­ნე­ბა?

"ისევ წვიმს, ისევ ცრის..." ნუ­თუ, ნო­ემ­ბე­რი ჩვენს მა­გივ­რად ტი­რის?

სტუ­დენ­ტი დი­დი ხა­ნია არ ვარ, არც მო­მა­ვა­ლი მაქვს, სამ­წუ­ხა­როდ, დი­დი, მაგ­რამ მთე­ლი გა­სუ­ლი კვი­რა, ისევ სულ მე­ტი­რე­ბო­და…

ქეთევან იგნატოვა