მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლის მე­გობ­რო­ბის დღი­უ­რი­დან
12 დეკემბერი, 2014
2760
print

ზუ­რა თა­ლაკ­ვა­ძე

თბი­ლი­სის "დი­ნა­მო" ქარ­თუ­ლი ფეხ­ბურ­თის ნი­ჭის მა­რა­ნია. ყო­ველ­თ­ვის ასე იყო. ყვე­ლა­ზე კარ­გე­ბი, ყვე­ლა­ზე გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლე­ბი ძი­რი­თა­დად, "დი­ნა­მო­ში" იყ­ვ­ნენ. ყვე­ლას ამ კლუბ­ში მის­ვ­ლა უნ­დო­და და ყვე­ლა იქ ვერ ხვდე­ბო­და. "დი­ნა­მო" თით­ქ­მის პან­თე­ო­ნი იყო და იქ ვი­ზა რომ მო­ე­ცათ, მარ­თ­ლა მა­გა­რი უნ­და ყო­ფი­ლი­ყა­ვი. მა­გა­რი და მო­უ­რი­დე­ბე­ლი.

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლიც მა­გა­რი და მო­უ­რი­დე­ბე­ლი იყო. და­მო­უ­კი­დე­ბე­ლი ქარ­თუ­ლი ფეხ­ბურ­თის გე­ტო­დან გა­მოს­ვ­ლა მა­შინ რთუ­ლი იყო. რთუ­ლი და თან, ად­ვი­ლი, თუ სა­კუ­თა­რი ნი­ჭის კარ­გად გა­მო­ყე­ნე­ბა შე­გეძ­ლო. არ უნ­და და­გეშ­ვა შეც­დო­მა გუნ­დის არ­ჩე­ვის დროს და თუ ბევრს არ იწუ­წუ­ნებ­დი, კარგ, სა­კა­ი­ფო გუნ­დ­ში მოხ­ვ­დე­ბო­დი.

ყა­ვე­ლაშ­ვილ­მა თბი­ლი­სის "დი­ნა­მო­ში" და­იწყო. და გა­აგ­რ­ძე­ლა. ჩა­დის ვლა­დი­კავ­კაზ­ში, სა­დაც ვა­ლე­რი გა­ზა­ე­ვის სა­ინ­ტე­რე­სო, ინ­ტერ­ნა­ცი­ო­ნა­ლურ "ალა­ნი­ა­ში" იგებს რუ­სე­თის ჩემ­პი­ო­ნატს. ის "ალა­ნია" რუ­სე­ბის "ჩელ­სი" იყო. იქ მი­დი­ო­და ყვე­ლა, ვინც არ მი­დი­ო­და მოს­კო­ვის "სპარ­ტაკ­ში" და ყვე­ლა, ვინც ნი­ჭი­ე­რი და მთქმე­ლი იყო. მთქმე­ლი გა­სახ­დელ­ში და მინ­დორ­ზე და მო­რი­დე­ბუ­ლი, მი­სა­ბა­ძი - ჟურ­ნა­ლის­ტებ­თან სა­უ­ბარ­ში და ყო­ველ­დღი­ურ ცხოვ­რე­ბა­ში. "ალა­ნი­ამ" მო­ი­გო რუ­სე­თის ჩემ­პი­ო­ნა­ტი "სპარ­ტაკ­თან" გარ­ჩე­ვებ­ში და ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი იმ გუნ­დის ერთ-ერ­თი ჯო­კე­რი იყო. თა­ვი­სი ფი­ლიგ­რა­ნუ­ლი ტექ­ნი­კით, მოქ­ნი­ლი აზ­როვ­ნე­ბით, ელე­გან­ტუ­რი სირ­ბი­ლით და ფეხ­ბურ­თით. უბ­რა­ლოდ, ფეხ­ბურ­თით. 24 თა­მაშ­ში 12 გო­ლი იდე­ა­ლუ­რი თე­მაა. მი­შამ არა­ქარ­თუ­ლი კა­რი­ე­რა ბო­ნუ­სით გახ­ს­ნა. და მი­შამ გა­აგ­რ­ძე­ლა.

"მან­ჩეს­ტერ სი­ტი", ინ­გ­ლი­სი, გიო ქინ­ქ­ლა­ძე, ახა­ლი ტე­რი­ტო­რია. ყა­ვე­ლაშ­ვილ­მა იქ, ნის­ლი­ან უბან­შიც კარ­გად გახ­ს­ნა ამ­ბე­ბი და პირ­ველ თა­მაშ­ში, "მან­ჩეს­ტერ იუნა­ი­ტედ­თან" დერ­ბი­ში შე­აგ­დო. მშვე­ნი­ე­რი პირ­ვე­ლი აკორ­დე­ბი და იდე­ა­ში, ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლის ბრი­ტა­ნუ­ლი კა­რი­ე­რა უფ­რო წარ­მა­ტე­ბუ­ლი, ხან­გ­რ­ძ­ლი­ვი და ბევ­რი პერ­ლის მომ­ტა­ნი უნ­და ყო­ფი­ლი­ყო. ცო­ტა სადღაც აირია, სადღაც არ აეწყო, სადღაც მწვრთნე­ლებ­მა უკე­თე­სი მო­თა­მა­შე­ე­ბი და­ას­ვე­ნეს და ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი "სი­ტი­დან" 1997/98 წლებს სე­ზო­ნის დაწყე­ბამ­დე მი­დის. 1996 წლის 6 აპ­რილს მი­შამ "იუნა­ი­ტედს" სა­მახ­სოვ­როდ გო­ლი და­უ­ტო­ვა, ერ­თი სე­ზო­ნი "სი­ტის­თან" ერ­თად ქვე­და დი­ვი­ზი­ონ­ში გა­ა­ტა­რა და ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი მი­დის შვე­ი­ცა­რი­ა­ში, "გრას­ჰო­პერ­ში".

ბრი­ტე­ბი ლე­გი­ო­ნე­რებს ბევრს ესა­უბ­რე­ბოდ­ნენ. ბრი­ტე­ბი ყა­ვე­ლაშ­ვილ­საც ეჭო­რა­ვე­ბოდ­ნენ. "მან­ჩეს­ტერ სი­ტი­ში" მი­შა თა­მა­შობ­და ალან ბოლ­თან და შემ­დეგ, მის­ტერ ბო­ლი შეც­ვა­ლეს. ახა­ლი ბო­სი, ახა­ლი ფა­ვო­რი­ტე­ბი, ახა­ლი გუნ­დი. ყა­ვე­ლაშ­ვილ­მა ქვე­და ლი­გა­ში 28 ტეს­ტ­ში მი­ი­ღო მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა. და იწყე­ბა კა­რი­ე­რა შვე­ი­ცა­რი­ა­ში. ხან­გ­რ­ძ­ლი­ვი, ბევ­რ­წ­ლი­ა­ნი კა­რი­ე­რა. შვე­ი­ცა­რია მი­შას­თ­ვის ყვე­ლა­ზე სტა­ბი­ლუ­რი დამ­საქ­მე­ბე­ლი გახ­და და ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი იქ დარ­ჩა. იდე­ა­ლუ­რი პი­რო­ბე­ბი, ძა­ლი­ან კარ­გი გუნ­დი. "გრას­ჰო­პე­რი", ცო­ტა მე­რე მო­დის "ცი­უ­რი­ხი" და ცო­ტა მე­რე - "ლი­უ­ცერ­ნი". ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი კა­რი­ე­რას "არა­უ­ში" აგ­რ­ძე­ლებს. 16 თა­მაშ­ში 8 გო­ლი არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვი იყო და მი­შამ შვე­ი­ცა­რი­ას კი­დევ ერ­თხელ ჩა­უკ­რა თვა­ლი. "ბა­ზე­ლი" ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლის ბო­ლო კლუ­ბი იყო. ბო­ლო კლუ­ბი შვე­ი­ცა­რი­ა­ში, ბო­ლო კლუ­ბი კა­რი­ე­რა­ში. პრო­ცეს­ში, მი­შა შვი­დი თა­მა­შით დაბ­რუნ­და "ალა­ნი­ა­ში". არა­ფე­რი გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი. "ალა­ნი­აც" აღარ იყო გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი და პლი­უს, იმ გუნ­დის პროგ­რესს ხე­ლი რამ­დე­ნი­მე ფაქ­ტორ­მა შე­უ­შა­ლა. სა­ფეხ­ბურ­თო და არა­სა­ფეხ­ბურ­თო ფაქ­ტო­რე­ბის მიქ­ს­ტ­ში "ალა­ნია" გა­ჩერ­და. და გა­ჩერ­და, არ გაგ­რ­ძელ­და ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლის კა­რი­ე­რა იმ გუნ­დ­ში, სა­დაც ის ჩემ­პი­ო­ნი იყო. მი­შამ კა­რი­ე­რა "ბა­ზელ­ში" და­ხუ­რა. შვე­ი­ცა­რია და ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი ახ­ლობ­ლე­ბი გახ­დ­ნენ. და დღეს უკ­ვე ძმა­კა­ცო­ბენ. კარ­გი ის­ტო­რია გა­მო­ვი­და.

სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი ფეხ­ბურთს აკ­ვირ­დე­ბა, ფეხ­ბურთს ეხ­მა­რე­ბა და ფეხ­ბურ­თ­შია. არ არის აუცი­ლე­ბე­ლი ფეხ­ბურ­თის ფე­დე­რა­ცი­ა­ში კონ­კ­რე­ტუ­ლი ტა­ნამ­დე­ბო­ბი­დან დი­რი­ჟო­რო­ბა. ფეხ­ბურთს სხვა მუ­ღამ­შიც უნ­და და­ეხ­მა­რო და ფეხ­ბურ­თი არ იყო­ფა. ფეხ­ბურ­თი სა­ერ­თოა. თუ გაქვს შან­სი, რომ შე­ნი მე­გობ­რის-ფეხ­ბურ­თის გან­ვით­რე­ბა­ში მი­ი­ღო მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა, ნუ და­ე­ლო­დე­ბი კარ­გ­ხელ­ფა­სი­ან თა­ნამ­დე­ბო­ბა­ზე და­ნიშ­ვ­ნას და და­იწყე.

ყა­ვე­ლაშ­ვილ­მა და­იწყო და არ ჩერ­დე­ბა. შე­იძ­ლე­ბა, მი­შას შე­ხე­დუ­ლე­ბე­ბი მო­მენ­ტებ­ში რა­დი­კა­ლუ­რია და მომ­ჭ­რე­ლია, მაგ­რამ ყა­ვე­ლაშ­ვილს უყ­ვარს ფეხ­ბურ­თი და ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი არის ფეხ­ბურ­თი. იღ­ვი­ძებს, მო­დის აზ­რ­ზე და გა­დის აივან­ზე, სა­ი­და­ნაც ჩანს ფეხ­ბურ­თი.

სა­ქარ­თ­ვე­ლოს ნაკ­რებ­ში ბევ­რი რა­ღაც იც­ვ­ლე­ბა. სა­ქარ­თ­ვე­ლოს ნაკ­რებ­ში ბევ­რი მწვრთნე­ლი იც­ვ­ლე­ბა. სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში ფეხ­ბურ­თი იც­ვ­ლე­ბა და ძა­ან უკან მივ­დი­ვართ. აი, ძა­ან უკან. ბო­ლომ­დე, ანა­ლებ­ში. შო­თა არ­ვე­ლა­ძე წარ­მა­ტე­ბუ­ლი მწვრთნე­ლია, მაგ­რამ ეს არის ქარ­თუ­ლი ფეხ­ბურ­თის სა­ხე. შო­თა არ­ვე­ლა­ძეა და ეს ცალ­კე კუძ­ნუ­ლია. მთელ ამ დიდ გა­უ­გებ­რო­ბა­ში ცალ­კე კუნ­ძუ­ლი. ფეხ­ბურ­თის ფე­დე­რა­ცი­ა­ში ფიქ­რო­ბენ მო­მა­ვალ­ზე და ფეხ­ბურ­თის ფე­დე­რა­ცი­ა­ში ვერ ხე­და­ვენ მიმ­დი­ნა­რე ქა­ოსს. ან, ხე­და­ვენ და მო­მავ­ლის და­ჩე­ხი­ლი ნიღ­ბით ფა­რა­ვენ. ნუ, ცდი­ლო­ბენ, რომ და­ფა­რონ. ფეხ­ბურ­თი მა­გა­რი მო­ხა­ზუ­ლი გვაქვს და ეეს იცი­ან ფეხ­ბურ­თე­ლებ­მა, გულ­შე­მატ­კივ­რებ­მა, ჩვენ­მა ვე­ტე­რა­ნებ­მა. და იდე­ა­ში, ვე­ტე­რა­ნე­ბი რომ ოდ­ნავ უფ­რო სა­ფეხ­ბურ­თოდ აზ­როვ­ნებ­დ­ნენ, ფე­დე­რა­ცი­ულ ქა­ოს­ში მე­ტი ხა­რის­ხი შე­ვა.

ფეხ­ბურ­თ­თან ცო­ტა შორს ვარ, ბო­ლომ­დე ვერ ვმე­გობ­რობ. და დე­ტა­ლუ­რად, სადღაც საკ­მა­რის ინ­ფორ­მა­ცი­ას ალ­ბათ, ვერ ვფლობ. და ამ ინ­ფორ­მა­ცი­ას ვერ ფლო­ბენ სხვე­ბიც. ვინც ფეხ­ბურ­თ­ში არის და ვინც ამ ინ­ფორ­მა­ცი­ას უნ­და შლი­დეს, უნ­და ფიქ­რობ­დეს პროგ­რეს­ზე, ისიც ჩარ­ჩე­ნი­ლია ძველ დრო­ში. რეს­გ­რე­სი მურ­ტა­ლი თე­მაა. სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში, ორ­მა­გად.

ალ­ბათ, ყა­ვე­ლაშ­ვილ­თან სა­უბ­რის დაწყე­ბამ­დე უფ­რო სხვა თე­მე­ბის გავ­ლაც იყო სა­ინ­ტე­რე­სო, მაგ­რამ უფ­რო ძვე­ლე­ბუ­რი მო­და გა­ვიხ­სე­ნეთ. სკო­ლა­ში რომ ვიკ­რი­ბე­ბო­დით და ერ­თ­მა­ნეთს მე­გობ­რო­ბის დღი­უ­რებს რომ ვუვ­სებ­დით. მარ­ტი­ვი, ძა­ან ბავ­შ­ვუ­რი, მაგ­რამ მარ­თა­ლი პა­სუ­ხე­ბით. და იმ პა­სუ­ხე­ბის გა­ცე­მის, დღი­ურ­ში თი­თო წი­ნა­და­დე­ბის ჩა­წე­რის შემ­დეგ ვის­ვე­ნებ­დით, ვე­ლო­დე­ბო­დით მე­გობ­რის რე­აქ­ცი­ას. კარ­გი დრო იყო. ძა­ან კარ­გი დრო იყო.

კარ­გი გა­სახ­სე­ნე­ბე­ლი იყო ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლის თა­მა­ში იტა­ლი­ის ნაკ­რებ­თან. გან­სა­კუთ­რე­ბულ, რე­ა­ლურ იტა­ლი­ას­თან, რო­დე­საც მი­შა ერ­თა­დერ­თი ფორ­ვარ­დი იყო. იმ იტა­ლი­ამ აქ მოგ­ვი­გო, 2:1. იმ იტა­ლი­ა­ში იყ­ვ­ნენ მო­მა­ვა­ლი მსოფ­ლი­ოს ჩემ­პი­ო­ნე­ბი და დი­დი ტი­პე­ბი, ტი­ტა­ნე­ბი. იმ იატა­ლი­ას სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ზე მაგ­რად გულ­შე­მატ­კივ­რობ­დ­ნენ. სა­ქარ­თ­ვე­ლოს ნაკ­რებს მა­ინც უფ­რო მე­ტი ფა­ბი ჰყავ­და, მაგ­რამ იტა­ლი­ას ვა­ლი­დო­ლუ­რად გულ­შე­მატ­კივ­რობ­დ­ნენ. თით­ქოს, ფეხ­ბურ­თე­ლე­ბი კი არა, "რო­ლინგ სთო­უნ­ზის" მუ­სი­კო­სე­ბი იყ­ვ­ნენ. და იდე­ა­ში, ისი­ნი ამას იმ­სა­ხუ­რებ­დ­ნენ. და იმ კონ­კ­რე­ტულ ტეს­ტ­ში ყა­ვე­ლაშ­ვილ­მა ხო­ში­ა­ნად, აგ­რე­სი­უ­ლად, ლა­მა­ზად ითა­მა­შა. გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი თა­ო­ბი­დან ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი ერთ-ერ­თი გა­მორ­ჩე­უ­ლი იყო და იმ გე­ნე­რა­ცი­ამ ბევ­რი და­კარ­გა. უფ­რო მე­ტი და­კარ­გა, ვიდ­რე - პი­რი­ქით. სა­ქარ­თ­ვე­ლოს ნაკ­რე­ბი იგებ­და და ხში­რად, სა­კუ­თარ ნიჭს ვერ ამ­ჩ­ნევ­და. მა­ინც კარ­გი დრო იყო. ფეხ­ბურ­თ­ზე ფეხ­ბურ­თის გა­მო დავ­დი­ო­დით და დღეს, სტა­დი­ონ­ზე ინერ­ცი­ის ან უსაქ­მუ­რო­ბის გა­მო და­დი­ან. ეს ფეხ­ბურ­თის ფე­დე­რა­ცი­ა­შიც მშვე­ნივ­რად იცი­ან.

მი­შას "ლო­კა­ლი­ნო­ში" შევ­ხ­ვ­დით. თბი­ლი­სის ყვე­ლა­ზე გემ­რი­ე­ლი პი­ცა ყვე­ლა­ზე გე­მოვ­ნე­ბი­ან პი­ცე­რი­ა­ში. გირ­ჩევთ, თუ საქ­მი­ა­ნი სა­უბ­რის­თ­ვის შე­სა­ფე­რის ად­გილს არ­ჩევთ, აუცი­ლებ­ლად მი­დით "ლო­კა­ლი­ნოს" ყაზ­ბე­გის ფი­ლი­ალ­ში. და­ის­ვე­ნებთ, გა­ერ­თო­ბით, გემ­რი­ელ პი­ცას მი­ირ­თ­მევთ და ალ­ბათ, საქ­მე­საც გა­ა­კე­თებთ. საქ­მეს, ყვე­ლა ვა­რი­ან­ტ­ში გა­ა­კე­თებთ.

ვიწყებთ მე­გობ­რო­ბის დღი­ურს მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვილ­თან.

1. ყვე­ლა დრო­ის სა­მი სა­­კე­თე­სო ქარ­­ვე­ლი ფეხ­ბურ­თე­ლი?

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: ალ­ბათ, ბო­რის პა­ი­ჭა­ძე, მი­ხე­ილ მეს­ხი და და­ვით ყი­ფი­ა­ნი.

2. ყვე­ლა დრო­ის სა­მი სა­­კე­თე­სო არა­ქარ­­ვე­ლი ფეხ­ბურ­თე­ლი?

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: მა­რა­დო­ნა, მე­სი, ზი­და­ნი.

3. წარ­მა­ტე­ბუ­ლი ადა­მი­­ნი ხარ?

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: არ ვი­ცი, ალ­ბათ ... ცხოვ­რე­ბა ბევრ ეტა­პად იყო­ფა. ყვე­ლა ადა­მა­ი­ნი ცდი­ლობს სა­კუ­თა­რი შე­საძ­ლებ­ლო­ბე­ბის ბო­ლომ­დე გა­მო­ყე­ნე­ბას. ნუ, თა­ვი­დან ცდი­ლობს და თუ არ და­ე­ზა­რე­ბა, ბევრს მი­აღ­წევს. არის ჩა­ვარ­დ­ნე­ბიც. თით­ქ­მის ყვე­ლა ეტა­პი გა­ვი­ა­რე და პრინ­ციპ­ში, ალ­ბათ, კი, წარ­მა­ტე­ბუ­ლი ადა­მი­ა­ნი ვარ. სა­კუ­თა­რი თა­ვის რწმე­ნა არ უნ­და დავ­კარ­გოთ. ალ­ბათ, ეს მთა­ვა­რია. ძა­ლი­ან მინ­და, რომ სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში რაც შე­იძ­ლე­ბა მე­ტი წარ­მა­ტე­ბუ­ლი ადა­მი­ა­ნი იყოს.

4. რამ­დე­ნად დი­დი ფეხ­ბურ­თე­ლი იყო და­ვით ყი­ფი­­ნი?

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: გა­მი­მარ­თ­ლა, რომ და­ვით ყი­ფი­ანს კარ­გად ვიც­ნობ­დი. ჩემ­თ­ვის ის გა­მორ­ჩე­უ­ლი იყო. რო­გორც ფეხ­ბურ­თე­ლი, რო­გორც ადა­მი­ა­ნი. ერუ­დი­რე­ბუ­ლი მე­გო­ბა­რი... გა­უ­მარ­თ­ლა ყვე­ლას, ვინც მას­თან მე­გობ­რობ­და. ჩე­მი აზ­რით, ყი­ფი­ა­ნი იყო კლა­სი­კუ­რი, ალ­ბათ, იდე­ა­ლუ­რი ქარ­თ­ვე­ლი ფეხ­ბურ­თე­ლი. გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი, რა­ინ­დუ­ლი ხა­სი­ა­თი, რა­ინ­დუ­ლი სუ­ლი, ოს­ტა­ტო­ბა, შე­მოქ­მე­დე­ბი­თი ნი­ჭი, ტექ­ნი­კა. რა ტექ­ნი­კა ჰქონ­და... ძა­ლი­ან მა­გა­რი. ეს ყვე­ლა­ფე­რი ქმნი­და სა­ო­ცარ ჰარ­მო­ნი­ას. და­ვით ყი­ფი­ა­ნი ზუს­ტად იმ წლებ­ში თა­მა­შობ­და, რო­დე­საც მე ფეხ­ბურთს ვეც­ნო­ბო­დი, ფეხ­ბურ­თ­თან მე­გობ­რო­ბას ვიწყებ­დი. ბედ­ნი­ე­რი ვარ, რომ მი­სი ეპო­ქის, მი­სი გე­ნი­ა­ლუ­რი წლე­ბის დროს ვიზ­რ­დე­ბო­დი, ფეხ­ბურ­თ­თან ვმე­გობ­რობ­დი.

5. სა­ქარ­­ვე­ლო­ში იცი­ან მოს­მე­ნა?

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: ალ­ბათ, გვი­ჭირს.

6. სა­ქარ­­ვე­ლოს ჰიმ­ნი იცი?

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: კი, გინ­და ვიმ­ღე­რო..? ჩემ­თ­ვის შე­ნი ქვეყ­ნის ჰიმ­ნის სიყ­ვა­რუ­ლი, ცოდ­ნა ძა­ლი­ან მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნია.

7. შვე­­ცა­რია არის აწყო­ბი­ლი მე­ქა­ნიზ­მი თუ სა­მოთხე?

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: მე არ ვი­ცი, რა არის სა­მოთხე... ალ­ბათ, შვე­ი­ცა­რია აწყო­ბი­ლი მე­ქა­ნიზ­მია. იმ­დე­ნად აწყო­ბი­ლი, რომ არ ვი­ცი, მას­თან ახ­ლოს რო­მე­ლი ქვე­ყა­ნა მი­დის. შვე­ი­ცა­რი­ა­ში არის უმუ­შევ­რო­ბის მი­ნი­მა­ლუ­რი პრო­ცენ­ტი. ხელ­ფა­სე­ბი. გა­და­სა­ხა­დე­ბი... ცხოვ­რე­ბის დო­ნეს­თან შე­და­რე­ბით, და­ბა­ლი გა­და­სა­ხა­დე­ბი და იმ­დე­ნად გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი პი­რო­ბე­ბი, რომ თუ იქ დარ­ჩე­ნის, მუ­შა­ო­ბის შანსს გაძ­ლე­ვენ, ეს შან­სი ბო­ლომ­დე უნ­და გა­მო­ი­ყე­ნო.

8. რო­მელ ჩემ­პი­­ნატ­ში იქ­ნე­ბო­და გან­სა­კუთ­რე­ბით კარ­გი და­ვით ყი­ფი­­ნი?

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: ულა­პა­რა­კოდ, ეს­პა­ნეთ­ში. მი­სი შე­მოქ­მე­დე­ბი­თი პო­ტენ­ცი­ა­ლი, ტექ­ნი­კა ეს­პა­ნეთ­ში ყვე­ლა­ზე უფ­რო გა­მოჩ­ნ­დე­ბო­და. ამ დო­ნის შე­მოქ­მე­დე­ბი სან­თ­ლით უნ­და ეძე­ბო. დღეს, ევ­რო­პა­ში ყვე­ლა ამ­ბი­ცი­უ­რი, უმაღ­ლე­სი დო­ნის კლუ­ბი ეძებს და­ვით ყი­ფი­ა­ნის დო­ნის მო­თა­მა­შეს. ყო­ველ­თ­ვის ასე იყო. ყო­ველ­თ­ვის ასე იქ­ნე­ბა. "დი­ნა­მოს­თ­ვის" ყი­ფი­ა­ნი იყო იგი­ვე, რაც მე­სი - "ბარ­სე­ლო­ნას­თ­ვის", ზი­და­ნი - საფ­რან­გე­თის ნაკ­რე­ბის­თ­ვის. ძა­ლი­ან დი­დი მო­თა­მა­შე იყო. და ალ­ბათ, ეს­პა­ნე­თი ყი­ფი­ა­ნის­თ­ვის ყვე­ლა­ზე ახ­ლო ჩემ­პი­ო­ნა­ტი იქ­ნე­ბო­და.

9. ფეხ­ბურ­­ში ჩამ­­ლე­ლი უნ­და ქმნი­დეს?

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: თუ ქმნის, ესე იგი, ის გუნ­დი უფ­რო მოქ­ნი­ლი, ღრმა, სა­ინ­ტე­რე­სოა. ძი­რი­თა­დად, მა­ინც ის გუნ­დი იგებს, რო­მე­ლიც მეტ შემ­ქ­ნელს ათა­მა­შებს. შე­იძ­ლე­ბა შე­უქ­მ­ნა მე­ო­რე გუნდს პრობ­ლე­მე­ბი უკე­თე­სი ჩამ­შ­ლე­ლე­ბით და მე­ტი მა­ღა­ლი დო­ნის დამ­ც­ვე­ლით, მაგ­რამ შემ­ქ­მ­ნე­ლე­ბი მა­ინც უფ­რო ხში­რად იგე­ბენ. ბო­ლო მსოფ­ლი­ოს ჩემ­პი­ო­ნატ­ზე გერ­მა­ნი­ას იდე­ა­ლუ­რი ბა­ლან­სი ჰქონ­და შე­ნარ­ჩუ­ნე­ბუ­ლი - თით­ქ­მის ყვე­ლა უტევ­და და ყვე­ლა ბრუნ­დე­ბო­და სა­კუ­თარ ნა­ხე­ვარ­ზე. ავ­ტო­მა­ტიზ­მამ­დე დაყ­ვა­ნი­ლი თა­მა­ში და ჩე­მი აზ­რით, გერ­მა­ნი­ას ყვე­ლა­ზე შემ­ქ­ნე­ლი გუნ­დი ჰყავ­და. იტა­ლი­ე­ლე­ბი დაც­ვა­ში პრო­ფე­სო­რე­ბი არი­ან. იტა­ლი­ე­ლე­ბი დაც­ვა­ში ყვე­ლა ნი­უ­ანსს მიკ­როს­კო­პით აკ­ვირ­დე­ბი­ან. ცდი­ლო­ბენ, არ გა­მორ­ჩეთ არა­ცერ­თი დე­ტა­ლი. იტა­ლი­ა­ში დაც­ვა, ჩაშ­ლა ხე­ლოვ­ნე­ბაა. და­აკ­ვირ­დით, თით­ქ­მის მთე­ლი მსოფ­ლი­ოს მწვრთნე­ლე­ბი კა­რი­ე­რის და­საწყის­ში ცდი­ლო­ბენ იტა­ლი­ა­ში პრაქ­ტი­კის გავ­ლას. იქ ტაქ­ტი­კას, თე­ო­რი­ას ყო­ველ­თ­ვის დიდ დროს, ყუ­რადღე­ბას უთ­მო­ბენ. გვარ­დი­ო­ლა, რო­მე­ლიც მსოფ­ლი­ო­ში ერთ-ერ­თი სა­უ­კე­თე­სო, წარ­მა­ტე­ბუ­ლი მწვრთნე­ლი გახ­და, დღემ­დე იხ­სე­ნებს იტა­ლი­ა­ში გა­ტა­რე­ბულ დროს. იქ მან დი­დი ცოდ­ნა მი­ი­ღო. გვარ­დი­ო­ლა ძა­ლი­ან ჭკვი­ა­ნი მწვრთნე­ლია. და დი­დი გა­მოც­დი­ლე­ბა იტა­ლი­ა­ში თა­მა­შის დროს შე­ი­ძი­ნა.

10. ბუ­ფო­ნი, კა­სი­ლი­­სი, კა­ნი, ჩე­ხი, ნო­­­რი. ვინ უფ­რო მოგ­წონს?

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: მე რომ მთა­ვა­რი მწვრთნე­ლი ვი­ყო და გუნ­დის შექ­მ­ნას ვიწყებ­დე, ალ­ბათ, ნო­ი­ერს ავიყ­ვან­დი. თა­ნა­მედ­რო­ვე ფეხ­ბურ­თ­ში უნი­ვერ­სა­ლიზ­მით იგებ. ბუ­ფო­ნი ხაზ­ზე არ უშ­ვებს შეც­დო­მებს, კა­სი­ლი­ა­სი, ჩე­ხი, კა­ნი ძა­ლი­ან მაგ­რე­ბი არი­ან, მაგ­რამ მე ნო­ი­ე­რი უფ­რო მომ­წონს.

11. ვან დერ სა­რი?

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: კი, ვან დერ სა­რიც სე­რი­ო­ზუ­ლი მე­კა­რე იყო.

12. სპორ­ტი ერ­­ჯე­რა­დია?

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: სპორ­ტი ცხოვ­რე­ბაა. სპორ­ტი ჩემ­თ­ვის სრულ­ყო­ფი­ლი პრო­ფე­სიაა.

13. კი­ნო­ში და­დი­ხარ?

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: აქ ვერ ვა­ხერ­ხებ, და­კა­ვე­ბუ­ლი ვარ. შვე­ი­ცა­რი­ა­ში დავ­დი­ვარ. ბო­ლოს ვი­ყა­ვი ვენ­სან კა­სე­ლის ფილ­მ­ზე... "ტრან­სი". კარ­გი ფილ­მია. მიყ­ვარს კი­ნო­ში სი­ა­რუ­ლი, მაგ­რამ სამ­წუ­ხა­როდ, დრო არ მაქვს.

14. ბრენ­დებს აქ­ცევ ყუ­რადღე­ბას?

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: არ ვაკ­ვირ­დე­ბი, მაგ­რამ რა­ღაც მო­მენ­ტ­ში, ალ­ბათ, კი, ვაქ­ცევ. ჩემ­თ­ვის ეს უმ­ნიშ­ვ­ნე­ლო მო­მენ­ტია. თუ კონ­კ­რე­ტუ­ლი ნივ­თი მომ­წონს, ბრენდს მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა არ აქვს. თუ ფი­ნან­სუ­რი შე­საძ­ლებ­ლო­ბა არ გზღუ­დავს, უნ­და შე­ი­ძი­ნო ის, რაც მოგ­წონს. ბუ­ნებ­რი­ვია, დი­დი მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა აქვს ხა­რიხს და მთა­ვა­რია, გიხ­დე­ბა თუ არა...

15. რა­ტომ არის ქარ­­ვე­ლი ზარ­მა­ცი?

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: ალ­ბათ, ზედ­მე­ტად ნი­ჭი­ე­რე­ბი ვართ. შე­იძ­ლე­ბა, ჩვე­ნი პრობ­ლე­მა ჩვე­ნი გა­რე­მოა. თით­ქოს, რა­ღაც დო­ნე­ზე, ჯერ ისევ სა­ბავ­შ­ვო ბაღ­ში ვართ, არ გვინ­და გაზ­რ­და და ზედ­მე­ტი ენერ­გი­ის და­ხარ­ჯ­ვა. მინ­და, რომ მაქ­სი­მა­ლუ­რად ბევ­რი ქარ­თ­ვე­ლი იყოს და­საქ­მე­ბუ­ლი და კარგ ანაზღა­უ­რე­ბას იღებ­დეს, მაგ­რამ ამის სურ­ვი­ლი ქარ­თ­ვე­ლებ­საც უნ­და ჰქონ­დეთ. ნი­ჭი­ე­რე­ბი ვართ. ალ­ბათ, ეს არის ჩვე­ნი მთა­ვა­რი პრობ­ლე­მა. ალ­ბათ, ქვე­ყა­ნაც უნ­და გიწყობ­დეს ხელს სა­კუ­თა­რი ნი­ჭის გა­მო­ყე­ნე­ბა­ში.

16. რთუ­ლია იყო მი­შა ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი?

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: კი, ალ­ბათ, რთუ­ლია. ასა­კი გცვლის, მაგ­რამ პრინ­ცი­პე­ბი უნ­და შე­ი­ნარ­ჩუ­ნო და ეს პრინ­ცი­პე­ბი ბო­ლომ­დე უნ­და და­იც­ვა. ვთვლი, რომ შე­ვიც­ვა­ლე, მაგ­რამ სა­კუ­თარ პრინ­ცი­პებს დღემ­დე ვი­ცავ. სამ­წუ­ხა­როდ, ჩვე­ნი სურ­ვი­ლე­ბი და ღი­რე­ბუ­ლე­ბე­ბი ხში­რად არ ემ­თხ­ვე­ვა ერ­თ­მა­ნეთს. ხან­და­ხან, შე­ნი ცხოვ­რე­ბის წე­სი შენს არ­სე­ბას ეწი­ნა­აღ­მ­დე­გე­ბა.

17. ის, რა­საც არა­სო­დეს გა­­კე­თებ­დი?

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: არ ვფიქ­რობ მა­გა­ზე. უფ­რო ვფიქ­რობ, რას გა­ვა­კე­თებ­დი.

18. ერთ წი­ნა­და­დე­ბა­ში ჩა­ტე­­ლი სა­კუ­თა­რი ბავ­­ვო­ბა?

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: ბევ­რი ფეხ­ბურ­თი და თა­ვი­სუფ­ლე­ბა.

19. შე­ნი მშობ­ლე­ბი შენ­­ვის...

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: ყვე­ლა­ფე­რი რა­საც მი­ვაღ­წიე, მა­თი დამ­სა­ხუ­რე­ბაა. ყო­ველ­თ­ვის ვგრძნობ­დი მშობ­ლე­ბის სით­ბოს, ყუ­რადღე­ბას, არ მზღუ­დავ­დ­ნენ არა­ფერ­ში და ისი­ნი ჩე­მი სა­უ­კე­თე­სო მე­გობ­რე­ბი იყ­ვ­ნენ. არ იყო აქ­ცენ­ტი, რომ გა­მოვ­სუ­ლი­ყა­ვი მა­გა­რი ფეხ­ბურ­თე­ლი, ან კარ­გი ექი­მი... უბ­რა­ლოდ, უნ­და ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი კარ­გი ადა­მი­ა­ნი. რაც მშო­ბელ­მა სა­კუ­თარ შვილს უნ­და მის­ცეს, ჩე­მი მშობ­ლე­ბი ამა­ზე მეტს მაძ­ლევ­დ­ნენ. არა­სო­დეს არ მქო­ნია მა­თი ში­ში. თა­ვი­სუფ­ლად გა­ვი­ზარ­დე. ეს ძა­ლი­ან მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნია.

20. რი­სი გწამს და რას ვერ იზი­­რებ?

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: მწამს ერ­თ­გუ­ლე­ბის, გულ­წ­რ­ფე­ლო­ბის, შეგ­ნე­ბუ­ლი გმი­რო­ბის. ადა­მი­ანს რა­საც აძ­ლევ, ეს უან­გა­როდ უნ­და გა­ა­კე­თო. ყო­ველ­თ­ვის უან­გა­როდ უნ­და გა­ა­კე­თო. ვერ ვი­ზი­ა­რებ სი­ყალ­ბეს, ორ­პი­რო­ბას.

21. გრძნობ, რო­დე­საც გათ­ვა­ლი­­რე­ბენ?

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: შე­იძ­ლე­ბა, ბო­ლომ­დე ვერ გვრძნობ... უკე­თე­სია, თუ ამას არ გრძნობ. ამ დროს რა­ღა­ცას კარ­გავ, ზედ­მე­ტად იტ­ვირ­თე­ბი, გექ­მ­ნე­ბა დის­კომ­ფორ­ტი. გათ­ვა­ლი­ე­რე­ბენ? გათ­ვა­ლი­ე­რონ.

22. რა არ იცი და გინ­და, რომ იცო­დე?

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: მინ­და არა­ზე­და­პი­რუ­ლად ვა­ფა­სებ­დე ბევრ რა­მეს.

23. რო­გორ არ გინ­და, რომ და­გი­მახ­სოვ­რონ?

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: რო­გორც კა­რი­ე­რის­ტი.

24. იმახ­სოვ­რებ წვრილ­მა­ნებს?

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: ვცდი­ლობ, რომ წვრილ­მან­მა თა­ვი­სი სტა­ტუ­სი და­კარ­გოს. მარ­ტი­ვად ცხოვ­რე­ბა უფ­რო სა­სი­ა­მოვ­ნოა. უბ­რა­ლოდ, ზედ­მე­ტად არ უნ­და გა­ა­მარ­ტი­ვო.

25. რა არის გა­მარ­­ლე­ბა?

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლი: რო­დე­საც გაქვს იმის შე­საძ­ლებ­ლო­ბა, რომ სა­კუ­თა­რი ნი­ჭი გა­მო­ი­ყე­ნო, ბო­ლომ­დე გა­მო­ავ­ლი­ნო... თუ იცი სა­კუ­თა­რი ნი­ჭის ფა­სი, შენ ყო­ველ­თ­ვის გა­გი­მარ­თ­ლებს, სადღაც აუცი­ლებ­ლად მიხ­ვალ ბო­ლომ­დე. ვე­თან­ხ­მე­ბი იმ აზრს, რომ ძლი­ე­რებს უმარ­თ­ლებთ. თუ ში­ნა­გა­ნად ძლი­ე­რი ხარ, სადღაც, აუცი­ლებ­ლად გა­გი­მარ­თ­ლებს. იცხოვ­რე სი­მარ­თ­ლით, გქონ­დეს სა­კუ­თა­რი ნი­ჭის ნდო­ბა და გა­მო­ყე­ნე­ბის სურ­ვი­ლი და გა­გი­მარ­თ­ლებს. არ­გა­მარ­თ­ლე­ბა­ზე სუს­ტე­ბი წუ­წუ­ნე­ბენ. ყო­ველ­თ­ვის ასე იყო. და ასე იქ­ნე­ბა.

... რა­ღა­ცე­ბი არ იც­ვ­ლე­ბა. არ შე­იც­ვ­ლე­ბა ის, რომ თბი­ლი­სის "დი­ნა­მო" ქარ­თუ­ლი ფეხ­ბურ­თის ნი­ჭის მა­რა­ნია. ყო­ველ­თ­ვის ასე იყო. ყვე­ლა­ზე კარ­გე­ბი, ყვე­ლა­ზე გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლე­ბი ძი­რი­თა­დად, "დი­ნა­მო­ში" იყ­ვ­ნენ. ყვე­ლას ამ კლუბ­ში მის­ვ­ლა უნ­დო­და და ყვე­ლა იქ ვერ ხვდე­ბო­და. "დი­ნა­მო" თით­ქ­მის პან­თე­ო­ნი იყო და იქ ვი­ზა რომ მო­ე­ცათ, მარ­თ­ლა მა­გა­რი უნ­და ყო­ფი­ლი­ყა­ვი. მა­გა­რი და მო­უ­რი­დე­ბე­ლი.

მი­ხე­ილ ყა­ვე­ლაშ­ვი­ლიც მა­გა­რი და მო­უ­რი­დე­ბე­ლი იყო. და­მო­უ­კი­დე­ბე­ლი ქარ­თუ­ლი ფეხ­ბურ­თის გე­ტო­დან გა­მოს­ვ­ლა მა­შინ რთუ­ლი იყო. რთუ­ლი და თან, ად­ვი­ლი, თუ სა­კუ­თა­რი ნი­ჭის კარ­გად გა­მო­ყე­ნე­ბა შე­გეძ­ლო. არ უნ­და და­გეშ­ვა შეც­დო­მა გუნ­დის არ­ჩე­ვის დროს და თუ ბევრს არ იწუ­წუ­ნებ­დი, კარგ, სა­კა­ი­ფო გუნ­დ­ში მოხ­ვ­დე­ბო­დი.

ყა­ვე­ლაშ­ვილ­მა თბი­ლი­სის "დი­ნა­მო­ში" და­იწყო.

"ლო­კა­ლი­ნო­ში", ალ­ბათ, ყა­ვე­ლაშ­ვილ­თან სა­უბ­რის დაწყე­ბამ­დე უფ­რო სხვა თე­მე­ბის გავ­ლაც იყო სა­ინ­ტე­რე­სო, მაგ­რამ უფ­რო ძვე­ლე­ბუ­რი მო­და გა­ვიხ­სე­ნეთ. სკო­ლა­ში რომ ვიკ­რი­ბე­ბო­დით და ერ­თ­მა­ნეთს მე­გობ­რო­ბის დღი­უ­რებს რომ ვუვ­სებ­დით. მარ­ტი­ვი, ძა­ან ბავ­შ­ვუ­რი, მაგ­რამ მარ­თა­ლი პა­სუ­ხე­ბით. და იმ პა­სუ­ხე­ბის გა­ცე­მის, დღი­ურ­ში თი­თო წი­ნა­და­დე­ბის ჩა­წე­რის შემ­დეგ ვის­ვე­ნებ­დით, ვე­ლო­დე­ბო­დით მე­გობ­რის რე­აქ­ცი­ას. კარ­გი დრო იყო. ძა­ან კარ­გი დრო იყო.

zura talakvadze