გრი­გო­რი­ა­ნუ­ლი ქო­რა­ლი
12 დეკემბერი, 2014
2216
print

ძალაუფლება ხრწნის, აბსოლუტური ძალაუფლება ხრწნის აბსოლუტურად.

 ჯონ დალბერგ-აქტონი.

 ძალაუფლება ხრწნის მას, ვისაც ძალაუფლება არა აქვს.

 ჯულიო ანდრეოტი.

 

ნო­დარ ლა­და­რია

 გა­სულ კვი­რას ქარ­თუ­ლი ეკო­ნო­მი­კის ყვე­ლა­ზე მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი მოვ­ლე­ნა იყო... რა უნ­და გა­აწყო, პირ­ველ­სა­ვე წი­ნა­და­დე­ბა­ში გა­და­უ­ლა­ხავ სიძ­ნე­ლეს რომ წა­აწყ­დე­ბი? - რო­გორ იწე­რე­ბა იმ ჩვე­ნი ცოდ­ვით სავ­სის გვა­რი? ოთხი ვა­რი­ან­ტია: ლეპ­სი (ლეპსს, ლეპ­სის) და ლეფ­სი (ლეფსს, ლეფ­სის). ერ­თი სიტყ­ვით, ნამ­დ­ვი­ლად გვერ­დით ჩა­მი­ა­რა ქარ­თუ­ლი ეკო­ნო­მი­კის ყვე­ლა­ზე მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვან­მა მოვ­ლე­ნამ - მე ბე­ჩავს ფსკე­რო­ვა­ნი მუ­სი­კის უკი­დუ­რეს გა­მოვ­ლი­ნე­ბად შუ­ფუ­ტინ­ს­კი მი­მაჩ­ნ­და, მაგ­რამ ამა­ზე უარე­სიც ყო­ფი­ლა!

შუ­ფუ­ტინ­ს­კის კი­დე რა უჭირს: მთე­ლი სამ­ყა­რო შე­უქ­მ­ნია კაცს, კონ­ცეფ­ცია თუ არა მკა­ფიო და მო­ცუ­ლო­ბი­თი ("გა­მოზ­ნე­ქი­ლიო", იტყო­და რუ­სუ­ლი კალ­კე­ბის მოყ­ვა­რუ­ლი) მხატ­ვ­რუ­ლი "ობ­რა­ზი" ჩა­მო­ა­ყა­ლი­ბა შე­სა­ბა­მი­სი სო­ცი­ა­ლუ­რი ჟღე­რა­დო­ბით: "ტე­ლაგ­რე­ი­კი­ა­ნი ადა­მი­ა­ნი". აი, ეს... მა­ინც რო­გორ იწე­რე­ბა მი­სი გვა­რი? ერ­თი სიტყ­ვით, ეს გრი­გო­რი თუ გრი­გო­ლი კი იმ­დე­ნად უსა­ხუ­რი და პრი­მი­ტი­უ­ლია, რომ ამ სატყუ­ა­რა­თი მხო­ლოდ ფუ­ლი­ან ქარ­თ­ველს თუ მი­ი­ზი­დავ. არა, თქვენ ნუ მო­მიკ­ვ­დე­ბით - ირი­ნა ალეგ­რო­ვა მა­გას­თან შე­და­რე­ბით მო­ცარ­ტია!

თით­ქოს ზედ­მე­ტად სწორ­ხა­ზო­ვა­ნი ვარ. მაგ­რამ თუ ვინ­მე და­მი­სა­ბუ­თებს, რომ სპორ­ტის სა­სახ­ლე­ში იმ უბად­რუ­კი კონ­ცერ­ტის სა­შუ­ა­ლო სტა­ტის­ტი­კუ­რი მსმე­ნე­ლი მე­ტის გა­გე­ბას შეძ­ლებს, დი­დი სი­ა­მოვ­ნე­ბით შე­მო­ვიხ­ს­ნი ჩემ­თ­ვის მარ­თ­ლაც უჩ­ვე­უ­ლო სტი­ლის არ­ტა­ხებს. მა­ნამ­დე კი ის უნ­და ვთქვათ, რა შუ­ა­შია ეკო­ნო­მი­კა.

თურ­მე სპორ­ტის სა­სახ­ლე­ში შეკ­რე­ბი­ლებ­მა ბი­ლე­თებ­ში მი­ლი­ონ ექ­ვ­სა­სი­ა­თას ლარ­ზე მე­ტი და­ხარ­ჯეს. ახ­ლა გა­სა­გე­ბია, რა­ტო­მაც და­უშ­ვა მთავ­რო­ბამ ლა­რის გა­უ­ფა­სუ­რე­ბა. ღირ­სე­ბის აღ­მ­დ­გენ­ნი კვლა­ვაც ჩვენს პატ­რი­ო­ტულ ღირ­სე­ბა­ზე ზრუ­ნავ­დ­ნენ: აკი ძვე­ლი კურ­სით ეს თან­ხა უფ­რო ახ­ლოს იქ­ნე­ბო­და მი­ლი­ონ დო­ლარ­თან, მი­ლი­ონ­დო­ლა­რი­ა­ნი სირ­ცხ­ვი­ლი კი ქარ­თ­ვე­ლე­ბის­თ­ვი­საც მე­ტის­მე­ტია.

მაგ­რამ წყა­ლო­ბი­თა ღვთი­სა­ი­თა მდა­ბა­ლი გრი­გო­ლის შე­სა­ხებ მეტს ვე­ღა­რა­ფერს ვიტყ­ვით... ესეც ბევ­რია. გა­ცი­ლე­ბით უფ­რო მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი და და­მა­ფიქ­რე­ბე­ლია ამ კონ­ცერ­ტ­თან და­კავ­ში­რე­ბუ­ლი ერ­თი გა­რე­მო­ე­ბა.

მმარ­თ­ვე­ლი უმ­რავ­ლე­სო­ბი­სად­მი ოპო­ზი­ცი­უ­რად გან­წყო­ბი­ლი ქარ­თ­ვე­ლე­ბის დი­დი ნა­წი­ლი სა­შინ­ლად გა­აბ­რა­ზა კონ­ცერ­ტ­ზე ვინ­მე ქარ­თ­ლოს ნატ­როშ­ვი­ლის დას­წ­რე­ბამ. ეს ქარ­თ­ლოს ნატ­როშ­ვი­ლი "რუს­თა­ვი 2"-ის შო­უ­ებ­ში მი­ხე­ილ სა­ა­კაშ­ვი­ლის იმი­ტა­ტო­რი იყო. ზოგ­ჯერ, თუმც კი საკ­მა­ოდ იშ­ვი­ა­თად, ეს იმი­ტა­ცია პა­რო­დი­ის დო­ნე­საც აღ­წევ­და, მაგ­რამ ახ­ლა ამის გან­ს­ჯა სა­ინ­ტე­რე­სო არ არის. უფ­რო მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნია მი­ზე­ზი, რის გა­მოც გა­უბ­რაზ­და ხალ­ხი ნატ­როშ­ვილს.

ნე­ტა უკე­თესს რას ელოდ­ნენ მის­გან? - აქამ­დე რო­დის მო­უ­ცია სა­ფუძ­ვე­ლი გვე­ფიქ­რა, რომ უფ­რო მა­ღა­ლი გე­მოვ­ნე­ბა აღ­მო­აჩ­ნ­დე­ბო­და? და თუ ხალ­ხის რის­ხ­ვა "რუ­სე­თის მხარ­და­ჭე­რით" არის გა­მოწ­ვე­უ­ლი, რო­დის გა­ნუცხა­დე­ბია ნატ­როშ­ვილს თა­ვი­სი პო­ლი­ტი­კუ­რი მრწამ­სი, რო­დის გა­მო­უთ­ქ­ვამს სა­კუ­თა­რი აზ­რი სა­ჯა­როდ? იქ­ნებ ოდეს­მე და­ბეჭ­დი­ლა კი­დეც მი­სი ინ­ტერ­ვიუ, ვთქვათ, "სარ­კე­ში", "რე­ი­ტინ­გ­ში", "თბი­ლი­სე­ლებ­ში"... მაგ­რამ მა­ში­ნაც კი, თუ ვი­ვა­რა­უ­დებთ, რომ მსგავს ინ­ტერ­ვი­უ­ებს მარ­თ­ლაც იღე­ბენ რეს­პონ­დენ­ტე­ბის­გან, რა უნ­და ეთ­ქ­ვა ისე­თი, სპორ­ტის სა­სახ­ლე­ში მი­სი მის­ვ­ლა რომ გაგ­ვ­კ­ვირ­ვე­ბო­და?

ყვე­ლა­ფე­რი ძა­ლი­ან ად­ვი­ლად იხ­ს­ნე­ბა: ქარ­თ­ლოს ნატ­როშ­ვი­ლი გა­სარ­თობ შო­უ­ში წარ­მო­ად­გენ­და მი­ხე­ილ სა­ა­კაშ­ვილს. არის რა­ღაც თით­ქ­მის რე­ლი­გი­უ­რი სა­ხალ­ხო რის­ხ­ვა­ში. თით­ქოს პრო­ტო­ტი­პი რა­ი­მე პა­სუ­ხის­მ­გებ­ლო­ბას ანი­ჭებ­დეს მსა­ხი­ობს, სა­ა­კაშ­ვი­ლის იმი­ტა­ცია კი რა­ღაც საკ­რა­ლუ­რი აქ­ტი იყოს, რომ­ლის პრო­ფა­ნა­ცია გან­ხორ­ცი­ელ­და იმი­ტა­ტო­რის სპორ­ტის სა­სახ­ლე­ში მის­ვ­ლით.

სწო­რედ ამ და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა­შია მთე­ლი პრობ­ლე­მა. არა, ეს მა­ხინ­ჯი სიტყ­ვა "შუ­ა­შიზ­მი" სრუ­ლი­ად უად­გი­ლოა - ეს ტერ­მი­ნი, რო­მელ­საც აზ­რის სხარ­ტად გა­მო­სათ­ქ­მე­ლად ზოგ­ჯერ მეც ვი­ყე­ნებ, ვი­ღაც უნი­ჭო მო­ღა­და­ვის გა­მო­გო­ნი­ლია. ასე­თე­ბი მრავ­ლად არი­ან სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში. ჰო­და, იმას ვამ­ბობ­დი, ეს სა­ყო­ველ­თა­ოდ ცნო­ბი­ლი და "შუ­ა­შის­ტუ­რად" წო­დე­ბუ­ლი გან­ზე გად­გო­მა და სა­სა­ცი­ლო კოხ­ტაპ­რუ­წო­ბა არ მჭირს, პი­რი­ქით, მე სავ­სე­ბით და ახ­ლა კი­დევ უფ­რო მძლავ­რი ში­ნა­გა­ნი შე­მარ­თე­ბით ვი­ზი­ა­რებ 2003 წლის ნო­ემ­ბერ­ში დეკ­ლა­რი­რე­ბულ აღ­მა­ვალ კურსს, რო­მე­ლიც რა­დი­კა­ლურ რე­ფორ­მებ­სა და სა­გა­რეო პო­ლი­ტი­კა­ში თან­მიმ­დევ­რუ­ლო­ბა­სა და მო­რა­ლურ სიცხა­დეს გუ­ლის­ხ­მობ­და. მაგ­რამ ეს იდე­უ­რი ში­ნა­არ­სი არ არის ფიქ­სი­რე­ბუ­ლად და სა­მა­რად­ჟა­მოდ მი­მაგ­რე­ბუ­ლი კონ­კ­რე­ტულ სა­ხე­ლებ­ზე... უფ­რო მე­ტიც, რო­დე­საც პო­ლი­ტი­კურ მხარ­და­ჭე­რას თაყ­ვა­ნის­ცე­მის ელე­მენ­ტე­ბი შე­ე­რე­ვა, ეს ღრმა სუ­ლი­ე­რი კრი­ზი­სის უტყუ­ა­რი სა­ბუ­თია.

რო­დე­საც პო­ლი­ტი­კუ­რი ინ­ტე­რე­სე­ბის გა­მო­ხატ­ვა ასეთ და­ბალ ნიშ­ნულ­ზე ეცე­მა, მომ­ხ­რე­თა და მო­წი­ნა­აღ­მ­დე­გე­თა შო­რის გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბა არა­არ­სე­ბი­თი ხდე­ბა. ეს ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი ამ­ბა­ვია. მაგ­რამ სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში ამას კი­დევ უფ­რო დი­დი უბე­დუ­რე­ბა ემა­ტე­ბა. ამ სა­ო­ცა­რი ფე­ნო­მე­ნის საჩ­ვე­ნებ­ლად ორ ინ­ფორ­მა­ცი­ულ ცნო­ბას მო­ვიყ­ვან:

“ივა­ნიშ­ვი­ლის გაქ­ცე­ვის შემ­დეგ მე მხო­ლოდ ერთ ადა­მი­ანს დავ­ს­ჯი და ეს დრო ძა­ლი­ან მა­ლე დად­გე­ბა” - მი­ხე­ილ სა­ა­კაშ­ვი­ლი.

"ექს-პრე­მი­ერ­მა ბი­ძი­ნა ივა­ნიშ­ვილ­მა ბიზ­ნეს­ზე ზე­წო­ლა­ში მხი­ლე­ბულ რამ­დე­ნი­მე პირს, მათ შო­რის ზო­გი­ერთ იმ მა­ღალ­ჩი­ნო­სანს, რო­მელ­თა მი­ერ თა­ნამ­დე­ბო­ბე­ბის და­ტო­ვე­ბის შე­სა­ხებ დღეს გახ­და ცნო­ბი­ლი, კვი­რის ბო­ლომ­დე სა­ქარ­თ­ვე­ლოს ტე­რი­ტო­რი­ის და­ტო­ვე­ბა მოს­თხო­ვა, წი­ნა­აღ­მ­დეგ შემ­თხ­ვე­ვა­ში სა­მარ­თ­ლებ­რი­ვი დევ­ნით და­ე­მუქ­რა" - ქარ­თულ მე­დი­ა­ში გავ­რ­ცე­ლე­ბუ­ლი ინ­ფორ­მა­ცია.

ახ­ლა კი კითხ­ვა: რა არ­სე­ბი­თი გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბაა ამ ორ გან­ცხა­დე­ბას შო­რის, რო­მელ­თა­გან ერ­თი პირ­და­პი­რი, მე­ო­რე კი ირი­ბი ტექ­ს­ტით მო­ვიყ­ვა­ნე? სა­ვა­რა­უ­დოდ, პა­სუ­ხე­ბის ძი­რი­თა­დი მა­სა ორ ჯგუ­ფად გა­ნა­წილ­დე­ბა: 1) სა­ა­კაშ­ვილს პი­რა­დი ბოღ­მა არ აძ­ლევს მოს­ვე­ნე­ბას, ივა­ნიშ­ვი­ლი კი სიმ­კაც­რე­სა და პრინ­ცი­პუ­ლო­ბას ამ­ჟ­ღავ­ნებს; 2) სა­ა­კაშ­ვი­ლი დიდ­სუ­ლოვ­ნე­ბას ავ­ლენს, ივა­ნიშ­ვი­ლი კი არა­ა­დეკ­ვა­ტუ­რად გულ­ზ­ვი­ა­დია. გა­სა­გე­ბია, რომ სა­ვა­რა­უ­დო პა­სუ­ხებს მო­ვა­შო­რეთ ყვე­ლა­ზე მე­ტად მო­სა­ლოდ­ნე­ლი, მაგ­რამ აქ ყვე­ლა­ზე ნაკ­ლე­ბად სა­სურ­ვე­ლი ტერ­მი­ნე­ბი და იდი­ო­მე­ბი. არც იმის კო­მენ­ტი­რე­ბა არის სა­ჭი­რო, ვი­სი მომ­ხ­რე რო­მელ პა­სუხს აირ­ჩევს. მთა­ვა­რი ის არის, რომ ასე­თი პა­სუ­ხე­ბი არა­ნა­ი­რად არ არის რე­ლე­ვან­ტუ­რი პო­ლი­ტი­კუ­რად ადეკ­ვა­ტუ­რი არ­ჩე­ვა­ნის­თ­ვის. ამი­ტო­მაც იძუ­ლე­ბუ­ლი ვიქ­ნე­ბი შე­ვუ­ერ­თ­დე იმ მცი­რე ჯგუფს, რო­მელ­ში შე­მა­ვა­ლი ადა­მი­ა­ნე­ბი ზე­მოთ მოყ­ვა­ნილ ორ გან­ცხა­დე­ბას შო­რის არ­სე­ბით გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბას ვერ ხე­და­ვენ და მნიშ­ვ­ნე­ლოვ­ნად ის მი­აჩ­ნი­ათ, რომ ორი­ვე პერ­სო­ნა­ჟის პო­ლი­ტი­კურ პა­სუ­ხის­მ­გებ­ლო­ბა ნულს ქვე­მოთ ჩა­მოს­რი­ალ­და.

ორი­ვე ხმა­ში ჩვე­ნი ბედ­კ­რუ­ლი სამ­შობ­ლო­სათ­ვის ყვე­ლა­ზე შე­სა­ბა­მი­სი ეპო­ქა, ნე­ტა­რი შუა სა­უ­კუ­ნე­ე­ბი ის­მის. შეგ­ვიძ­ლია აკა­დე­მი­უ­რა­დაც გან­ვი­ხი­ლოთ და და­ვაკ­ვირ­დეთ, ერ­თ­სა და იმა­ვე შე­დე­გამ­დე რო­გორ მი­ვი­და ეს ორი ერ­თურ­თი­სა­გან ეგ­ზომ შორს მყო­ფი პი­როვ­ნე­ბა. ოღონდ ეს აკა­დე­მი­უ­რი მსჯე­ლო­ბა, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ერ­თ­გ­ვა­რი დახ­ვე­წი­ლო­ბი­სა და გამ­ჭ­რი­ა­ხო­ბის გა­მო­ჩე­ნას მპირ­დე­ბა, სრუ­ლი­ად უსარ­გებ­ლოა. სუ­ლელ მიმ­დევ­რებს ზედ ემა­ტე­ბა უგა­ნა­ჩე­ნო ლი­დე­რი - რა დროს დახ­ვე­წი­ლო­ბა და გამ­ჭ­რი­ა­ხო­ბაა?

დი­ახ, ამას უკ­ვე კარ­გა ხა­ნია მი­ვეჩ­ვი­ეთ, რომ მომ­ხ­რე­თა შო­რის ყვე­ლა­ზე დიდ­სა და ად­ვილ წარ­მა­ტე­ბას ყო­ველ­თ­ვის თაღ­ლი­თი მედ­რო­ვე­ნი აღ­წე­ვენ, ხო­ლო მო­წი­ნა­აღ­მ­დე­გე­თა შო­რის ყვე­ლა­ზე მე­ტად უნა­მუ­სო თავ­ხე­დე­ბი ჩა­ნან. იმა­საც მი­ვეჩ­ვი­ეთ, რომ სო­ცი­ა­ლუ­რად ყვე­ლა­ზე აქ­ტი­უ­რი ადა­მი­ა­ნე­ბი ვერ ამ­ჩ­ნე­ვენ, რომ სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში ცხოვ­რო­ბენ და არა რო­მე­ლი­ღაც გა­მო­გო­ნილ ქვე­ყა­ნა­ში, სა­დაც სოფ­ლი­დან ჩა­მო­სუ­ლი და წარ­მო­უდ­გე­ნელ კი­ლო­ზე მო­სა­უბ­რე პირ­ველ­კურ­სე­ლე­ბი რეს­ტო­რან­ში გვა­რი­ა­ნი ვახ­შ­მის შემ­დეგ სულ რა­ღაც ას ლა­რად აკითხა­ვენ სა­როს­კი­პოს, მაგ­რამ ის და­კე­ტი­ლი ხვდე­ბათ წმ. ფა­ლო­ფო­რე სკა­ტო­ლო­გო­სის ხსე­ნე­ბის დღის გა­მო. დროა კი­დევ ერთ თა­ვი­სე­ბუ­რე­ბა­ზეც ვი­ფიქ­როთ: სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში ძა­ლა­უფ­ლე­ბის და­კარ­გ­ვა და ძა­ლა­უფ­ლე­ბის მო­პო­ვე­ბა ერ­თ­ნა­ი­რად იწ­ვევს გო­ნებ­რი­ვი და ემო­ცი­უ­რი წო­ნას­წო­რო­ბის დარ­ღ­ვე­ვას. ჩვენ ის ქვე­ყა­ნა ვართ, სა­დაც ლორ­დი ჯონ დალ­ბერგ-აქ­ტო­ნი და გა­იძ­ვე­რა მა­ფი­ო­ზი ჯუ­ლიო ან­დ­რე­ო­ტი ერ­თ­ნა­ი­რად პო­უ­ლო­ბენ თა­ვი­ან­თი ენა­მახ­ვი­ლო­ბის და­დას­ტუ­რე­ბას.

რო­გორც ვხე­დავთ, სა­ერ­თა­შო­რი­სო იმი­ჯი აქაც უზ­რუნ­ველ­ყო­ფი­ლია, მაგ­რამ ჩვენ რა ვქნათ, ჩვენ? თუ სა­ხე­ლე­ბი­სა და პო­ლი­ტი­კუ­რი მრწამ­სე­ბის აღ­ნიშ­ვ­ნი­სა­გან თავს შე­ვი­კა­ვებთ, აღ­მოჩ­ნ­დე­ბა, რომ ერთ ად­გილს ვტკეპ­ნით. პო­ლი­ტი­კუ­რი ოპო­ზი­ცია: ოდეს­ღაც თა­ვი­სი ნა­კე­ლით ანო­ყი­ე­რებ­და დე­და­ქა­ლა­ქის მთა­ვარ ქუ­ჩას, ახ­ლა ეკ­რან­ზე პე­რი­ო­დუ­ლად მო­ელ­ვა­რე ბრტყელ გა­მო­სა­ხუ­ლე­ბას მის­ჩე­რე­ბია მო­ელ­ვა­რე მზე­რით. მმარ­თ­ვე­ლი გუნ­დი: ოდეს­ღაც ფრთხი­ლად და ზო­ზი­ნით მიჰ­ყავ­და წინ ხან სა­შო­ბაო ინ­და­უ­რე­ბით, ხა­ნაც სა­აღ­დ­გო­მო ეპის­ტო­ლე­ე­ბით დაბ­რ­კო­ლე­ბუ­ლი რე­ფორ­მე­ბი, ახ­ლა კი ასე­ვე უნი­ა­თოდ და ზარ­მა­ცად ან­გ­რევს რის ვა­ი­ვაგ­ლა­ხით მო­პო­ვე­ბულს. სო­ცი­ა­ლუ­რი პი­რა­მი­დის წვე­რი უკ­რა­ი­ნა­ში მი­ნის­ტ­რად და­ნიშ­ნულ კვი­ტაშ­ვილს ლან­ძღავს, პი­რა­მი­დის ფუ­ძე კი ვი­ღაც მო­ბე­რე­ბუ­ლი რე­ჟი­სო­რე­ბის ჩახ­ვე­ულ ტრა­ექ­ტო­რი­ებს ადევ­ნებს თვალს. და რო­გორც ყო­ვე­ლი­ვეს აპო­თე­ო­ზი, ამ ფონ­ზე სა­ქარ­თ­ვე­ლოს მთავ­რო­ბის ხელ­მ­ძღ­ვა­ნე­ლი ხან უკ­რა­ი­ნას ჰპირ­დე­ბა ჰუ­მა­ნი­ტა­რულ დახ­მა­რე­ბას, ხა­ნაც იკ­ვეხ­ნის, რომ სა­ქარ­თ­ვე­ლოს უფ­რო დი­დი ეკო­ნო­მი­კუ­რი ზრდა აღე­ნიშ­ნე­ბა ვიდ­რე თვით ამე­რი­კის შე­ერ­თე­ბულ შტა­ტებს.

მო­დი და ნუ აღ­შ­ფოთ­დე­ბი იმა­ზე, რომ შეძ­ლე­ბუ­ლი და ამ შეძ­ლე­ბუ­ლე­ბა­ში ტრა­დი­ცი­უ­ლად უსუ­სუ­რი ხალ­ხი ვი­ღაც ლეფ­სის თუ ლეპ­სის კონ­ცერ­ტის ბი­ლე­თებ­ზე ხარ­ჯავს თან­ხას, რომ­ლი­თაც ზე­დი­ზედ სამ რე­ვო­ლუ­ცი­ას მო­აწყობ­და - თუ უკ­ვე კარ­ს­მომ­დ­გა­რი 2015 წლის სე­ზონ­თა მიმ­დევ­რო­ბა­საც გა­ვით­ვა­ლის­წი­ნებთ, სა­ხე­ლე­ბიც აქ­ვე შე­იძ­ლე­ბა შე­ვურ­ჩი­ოთ: ენ­ძე­ლე­ბის, ყა­ყა­ჩო­ე­ბი­სა და ქრი­ზან­ტე­მე­ბის. ეჰ, ფუ­ლი მო­ი­ძებ­ნა ამ ღვთივ­და­ცულ ერ­ში, ხალ­ხი კი არ ჩანს.

ნოდარ ლადარია