არ­წი­ომ ბა­რა­თაშ­ვი­ლის გარ­დაც­ვ­ლი­ლე­ბა
26 დეკემბერი, 2014
2022
print

ზა­ზა ფა­ჩუ­აშ­ვი­ლი

 იყო და არა იყო რა, ღვთის უკე­თე­სი რა იქ­ნე­ბო­და.

იყო არ­წი­ომ ბა­რა­თაშ­ვი­ლის შო­ბის დღე. ამას­თან და­კავ­ში­რე­ბით, სა­ბა­რა­თაშ­ვი­ლო ტაძ­რის მრევ­ლ­მა გა­დაწყ­ვი­ტა, ყვე­ლა­ზე მხცო­ვა­ნი სტი­ქა­როს­ნის­თ­ვის ამ ქვეყ­ნად გა­მო­ჩი­ნე­ბის დღე ტორ­ტი­თა და ერ­თ­სუ­ლოვ­ნე­ბით მი­ე­ლო­ცა. შე­ჩოჩ­ქოლ­დ­ნენ ლიფ­ტ­ში, გა­მო­ჩოჩ­ქოლ­დ­ნენ რკი­ნის კარ­თან, გას­წორ­დ­ნენ, ერ­თ­მა­ნეთს გა­და­ხე­დეს და კმა­ყო­ფი­ლი ღი­მი­ლით მი­აშ­ტერ­დ­ნენ ჭუჭ­რუ­ტა­ნას. ზარს, კა­კუნს და ხე­ლის­გუ­ლით ფრთხილ თა­თუნს რომ არა­ვინ გა­მო­ეხ­მა­უ­რა, სადღე­სას­წა­უ­ლოდ გან­წყო­ბილ­მა კამ­პა­ნი­ამ გვერ­დით კორ­პუს­თან გა­და­ი­ნაც­ვ­ლა, სა­დაც არ­წი­ო­მის ქა­ლიშ­ვი­ლი ცხოვ­რობ­და.

 ***

არ­წი­ო­მის წე­რი­ლო­ბი­თი აღ­სა­რე­ბი­დან:

"ისე დავ­ბერ­დი, ცხოვ­რე­ბის დაწყე­ბა ვერ მო­ვას­წა­რი. ახ­ლა სულ სარ­კე­ში მგო­ნია თა­ვი. თით­ქოს ვზი­ვარ სადღაც მო­ვერ­ცხ­ლი­ლი შუ­შის უკან სტე­რი­ლურ ილუ­ზი­ა­ში და ვხე­დავ მთელ ჩემს ცხოვ­რე­ბას, გან­ვ­ლილ­საც და აწყ­მო­საც. ვაკ­ვირ­დე­ბი სა­კუ­თარ თავს და მე­ნატ­რე­ბა, მე­ნატ­რე­ბა მი­წი­ე­რი ტკი­ვი­ლი. და მე­ზიზღე­ბა ყო­ველ­გ­ვა­რი ანალ­გე­ტი­კი და ანალ­გე­ტი­კო­სი, ეს ტკი­ვილ­გამ­ყე­ყე­ჩე­ბელ­თა სა­ჯა­ლა­თო.

სუ­ლი­ერ, მშვინ­ვი­ერ, პი­როვ­ნულ, ეროვ­ნულ, სა­ზო­გა­დო­ებ­რივ და ზო­გად­სა­კა­ცობ­რიო ერ­თობ­ლივ ტკი­ვილ­თა უსას­რუ­ლო­ბამ სრუ­ლი­ად უგ­რ­ძ­ნო­ბი გამ­ხა­და და მღუ­პავს ამ უგ­რ­ძ­ნო­ბე­ლო­ბა­ში. სა­ნატ­რე­ლი გახ­და ერ­თი უბ­რა­ლო "თი­თის" ტკი­ვი­ლი, მა­ლა­მოს და­დე­ბი­თა და შეხ­ვე­ვით რომ მთავ­რ­დე­ბა. რო­ცა შე­გეხ­მი­ა­ნე­ბა სა­კუ­თა­რი გვა­მი, ცოცხა­ლი ვა­რო; შენც გა­ი­ხა­რებ, მი­ე­სალ­მე­ბი, და­ა­დებ მა­ლა­მოს, და­ემ­შ­ვი­დო­ბე­ბი და გა­ნაგ­რ­ძობ ცოცხ­ლად ცხოვ­რე­ბას. ახ­ლა კი ხე­დავ სარ­კი­დან სა­კუ­თარ გვამს, მოძ­რავს და მსუნ­თ­ქავს, მაგ­რამ შენ თვი­თონ ხარ თუ არა შიგ, არ იცი".

 ***

 ქალ­ბა­ტო­ნი იზა შე­აკ­რ­თო მომ­ღი­მარ სტუ­მარ­თა მო­რი­დე­ბულ­მა სა­ხის­მეტყ­ვე­ლე­ბამ, მაგ­რამ არა­ფე­რი შე­იმ­ჩ­ნია და მხი­ა­რუ­ლად გა­უძღ­ვა სტუმ­რებს მა­მის ორო­თა­ხი­ა­ნი­სა­კენ. მარ­თა­ლია მი­სი კა­კუ­ნი გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლად ჟღერ­და, - "მა­მა", "მა­მას"! - ძა­ხი­ლიც საგ­რ­ძ­ნობ­ლად არ­ღ­ვევ­და ბნე­ლი სა­დარ­ბა­ზოს მყუდ­რო­ე­ბას, მაგ­რამ არ­წი­ო­მის მხრი­დან ჩა­მი-ჩუ­მიც არ ის­მო­და.

- თუ ძი­ნავს, ალ­ბათ, - ნა­ძა­ლა­დე­ვად გა­ი­ღი­მა ქალ­ბა­ტონ­მა იზამ.

- იყოს, მა­შინ, და... ჩვენ წა­ვალთ, - უხერ­ხუ­ლად გა­მოთ­ქ­ვა იმ ქალ­ბა­ტონ­მა, რო­მელ­საც ტორ­ტი ეჭი­რა და, რო­მე­ლიც ასე­ვე უხერ­ხუ­ლი მოძ­რა­ო­ბით შე­ე­ცა­და, ნამ­ცხ­ვ­რის ყუ­თი იუბი­ლა­რის ქა­ლიშ­ვი­ლის­თ­ვის გა­და­ე­ცა, ეს თქვენ მი­არ­თ­ვი­თო.

- ტა­ძარ­ში რომ მობ­რ­ძან­დე­ბა, შო­ბის დღეს მე­რე მი­ვუ­ლო­ცავთ, - მხა­რი აუბეს მას სხვებ­მაც.

- არა, არა, რას ბრძა­ნებთ, ძა­ლი­ან გთხოვთ, ერ­თი წუ­თით და­მე­ლო­დეთ, ახ­ლა­ვე გა­სა­ღებს მო­ვი­ტან და... მა­მას ძა­ლი­ან გა­ე­ხარ­დე­ბა თქვე­ნი ნახ­ვა, - ეს სიტყ­ვე­ბი სტუმ­რებს უკ­ვე ლიფ­ტ­ში შე­სულ­მა იზამ მი­ა­ძა­ხა.

 ***

არ­წი­ო­მის წე­რი­ლო­ბი­თი აღ­სა­რე­ბი­დან:

"მა­პა­ტი­ვეთ შვი­ლე­ბო და შვი­ლიშ­ვი­ლე­ბო, მა­პა­ტი­ვეთ პა­ტი­ო­სა­ნო მა­მაო!.. აღარ ვარ­გი­ვარ მე კა­ცად. უბე­დურ­მა შემ­თხ­ვე­ვამ ორი შვი­ლი და მე­უღ­ლე რომ გა­მო­მა­ცა­ლა ხე­ლი­დან, იმის შემ­დეგ წლე­ბი გა­ვი­და, მაგ­რამ ასე ცა­რი­ე­ლად, ახ­ლა რომ ვარ, თა­ვი არა­სო­დეს მიგ­რ­ძ­ვ­ნია. ხორ­ცი ისე და­მი­ბერ­და, ვე­ღარ ვგე­ბუ­ლობ, ყვე­ლა­ფე­რი მტკი­ვა, თუ აღა­რა­ფე­რი მტკი­ვა. რა­ღაც გო­ნიც მა­წუ­ხებს ძა­ლი­ან. გა­უ­გე­ბა­რი აზ­რე­ბის ტყვე­ო­ბა­ში ვარ. მო­დი­ან, მო­დი­ან, მო­დი­ან და აღარ მი­დი­ან. სა­ი­დან აღარ მო­დი­ან და მაშ­ფო­თე­ბენ. ნე­ტავ სუ­ლი და­მა­ტო­ვე­ბი­ნა სად­მე, სა­ი­მე­დო ად­გი­ლას, სა­დაც ცუ­დი ამ­ბე­ბი ვერ აღ­წე­ვენ და მე­რე აღა­რა მი­ჭირს რა.

"აბააა"! - შე­ვუ­ძა­ხებ­დი, ხოლ­მე, ად­რე ჩემს თავს და მე­ცი­ნე­ბო­და და სიმ­შ­ვი­დეც მიბ­რუნ­დე­ბო­და. ახ­ლა შფო­თი მე­რე­ვა. სულ გა­რეთ ვი­ყა­ვი, დავ­დი­ო­დი, დავ­დი­ო­დი, საქ­მეც რომ არ მქო­ნო­და, მა­ინც გავ­დი­ო­დი ქა­ლაქ­ში, ვათ­ვა­ლი­ე­რებ­დი ბა­ღებს, სკვე­რებს, ხალხს ვე­სა­უბ­რე­ბო­დი, ყვე­ლა კითხ­ვა­ზე პა­სუ­ხი მქონ­და. ახ­ლა ფან­ჯ­რი­დან ვე­ღარ გა­მი­ხე­დავს. და­ვი­ნა­ხავ თუ არა ადა­მი­ანს, უკ­ვე მეს­მის მი­სი ხმა და მტკი­ვა მი­სი გა­სა­ჭი­რი. ვი­ცი, რომ ვერც საქ­მით ვუშ­ვე­ლი, ვერც სიტყ­ვით ვა­ნუ­გე­შებ და ვერც ფე­ხებ­ზე და­ვი­კი­დებ, რო­გორც ამას ად­რე ვა­კე­თებ­დი გულ­გ­რი­ლო­ბის ჟამს. და სა­შინ­ლად მაწ­ვა­ლებს ეს შეშ­ფო­თე­ბა. ნე­ტავ სუ­ლი და­მა­ტო­ვე­ბი­ნა სად­მე, უსაფ­რ­თხო ად­გი­ლას".

 ***

იზამ რომ გა­სა­ღე­ბი მო­ი­ტა­ნა, სტუმ­რე­ბი კი­დევ ერ­თხელ შე­იშ­მუშ­ნენ უხერ­ხუ­ლად, მაგ­რამ მას­პინ­ძელს უხ­მოდ შეჰ­ყ­ვ­ნენ ბი­ნა­ში. ისი­ნი სას­ტუმ­რო ოთახ­ში გა­ჩერ­დ­ნენ, იზამ კი ჯერ სა­სა­დი­ლო შე­ა­ღო, შემ­დეგ სა­ძი­ნე­ბელ­ში შე­ვი­და და მთვლე­მა­რე მა­მას უსაყ­ვე­დუ­რა.

- მა­მა, რამ­დენს გი­კა­კუ­ნებთ, გე­ძა­ხით,.. ვერ გა­ი­გე?

- მა­ცა­დე, ერ­თი, კა­ცო, მა­ცა­დე! - თვა­ლებ­გა­უ­ხე­ლად ამოთ­ქ­ვა არ­წი­ომ­მა და თა­ვი გვერ­დ­ზე მი­ატ­რი­ა­ლა.

- მა­მა, და­ბა­დე­ბის დღის მო­სა­ლო­ცად მო­ვიდ­ნენ, ტორ­ტი მო­გი­ტა­ნეს... - გა­აგ­რ­ძე­ლა იზამ, მაგ­რამ არ­წი­ომ­მა შე­აწყ­ვე­ტი­ნა.

- მა­ცა­ლეთ, კა­ცო, სიკ­ვ­დი­ლი, მა­ცა­ლეთ!.. და­მა­ძი­ნეთ, ცო­ტა! - ხმას აუწია არ­წი­ომ­მა და თა­ვი კი­დევ უფ­რო მი­ატ­რი­ა­ლა. მე­რე ძლივს გა­სა­გო­ნად ჩა­ი­ლა­პა­რა­კა, - და­ბა­დე­ბის დღე კი არა, შო­ბის დღე გო­გო. და­ბა­დე­ბის დღე ჩა­სახ­ვის დღეა. შენ რა იცი, რო­დის გა­მა­კე­თა მა­მა­ჩემ­მა.

ამა­სო­ბა­ში სა­ძი­ნე­ბელ­ში ტორ­ტი­ან­მა ქალ­ბა­ტონ­მა შე­მო­ი­ხე­და და იზას ჩას­ჩურ­ჩუ­ლა, ნუ გა­აღ­ვი­ძებ­თო. იზამ შე­წუ­ხე­ბუ­ლი სა­ხით უპა­სუ­ხა, მგო­ნი ბო­დავ­სო. სტუმ­რე­ბი წა­ვიდ­ნენ. იზამ ტორ­ტი გახ­ს­ნა, მა­ცი­ვარ­ში შედ­გა და ფე­ხი ფეხ­ზე შე­მო­ი­დო.

 ***

არ­წი­ო­მის წე­რი­ლო­ბი­თი აღ­სა­რე­ბი­დან:

"სულ მიყ­ვარ­და მარ­ტო ყოფ­ნა. ხალ­ხის გა­რე­შე კი არა, ხალ­ხ­თან ერ­თად, ოღონდ - მარ­ტო. სულ ადა­მი­ა­ნებს შო­რის ვი­ყა­ვი, მაგ­რამ მა­ინც მარ­ტოდ ვრჩე­ბო­დი. ყვე­ლას­თან ვურ­თი­ერ­თობ­დი, მაგ­რამ ყო­ველ­თ­ვის ისე ვიქ­ცე­ო­დი, რო­გორც მომ­წონ­და და ყვე­ლა­ფერს მარ­ტო ვა­კე­თებ­დი. ახ­ლა სა­კუ­თარ თავს ვე­ღარ ვპო­უ­ლობ, უფ­რო სწო­რად ვხე­დავ სა­კუ­თარ თავს, მაგ­რამ ვე­ღარ ვფლობ, გა­მირ­ბის. ხან ერ­თი აზ­რი მომ­ტა­ცებს თავს, ხან მე­ო­რე, ხან მე­სა­მე და ვე­ღარ ვე­წე­ვი. ერთ ნა­წილს მო­ვიხ­მობ, მე­ო­რე მის­ხ­ლ­ტე­ბა... რა მტკივ­ნე­უ­ლია და­ნა­წევ­რე­ბა. მთლი­ა­ნო­ბა ყო­ფი­ლა ადა­მი­ა­ნის ბედ­ნი­ე­რე­ბა. ჯერ პა­ტა­რა შვი­ლი დავ­კარ­გე, მე­რე - მოზ­რ­დი­ლი, მე­რე - მე­უღ­ლე, მაგ­რამ სა­კუ­თა­რი თა­ვის პატ­რო­ნად დავ­რ­ჩი და კი­დევ დიდ­ხანს ვიცხოვ­რე ამ ქვეყ­ნად. ა, უკ­ვე 94-ს გა­დავ­ცილ­დი, მაგ­რამ ახ­ლა?!..."

 ***

 ასე იჯ­და ქალ­ბა­ტო­ნი იზა ფე­ხის და­ბუ­ჟე­ბამ­დე და სტუმ­რე­ბის უპა­ტივ­ცე­მუ­ლოდ გაშ­ვე­ბის უხერ­ხუ­ლო­ბას ებ­რ­ძო­და. მე­რე რა­ღაც შფოთ­მა და­უ­ა­რა ტან­ში. ხომ იცო­და, რომ მა­მა­მი­სი ასა­კის მი­უ­ხე­და­ვად ერთ სა­ათ­საც ვერ ჩერ­დე­ბო­და ლო­გინ­ში. აუცი­ლებ­ლად უნ­და წა­მომ­დ­გა­რი­ყო, გა­ევლ-გა­მო­ევ­ლო, ეროხ­რო­ხა, რა­ღაც გა­ე­კე­თე­ბი­ნა. ამ ფიქ­რე­ბით დაბ­ნე­უ­ლი მი­უ­ახ­ლოვ­და მა­მის სა­ძი­ნე­ბელს და ოთახ­ში შე­იჭყი­ტა. არ­წი­ო­მი ისევ თვალ­და­ხუ­ჭუ­ლი იყო და ოდ­ნავ სუნ­თ­ქავ­და. ქა­ლიშ­ვილს შე­ე­შინ­და, ცუ­დად ხომ არ არი­სო და სა­წოლს მი­უ­ახ­ლოვ­და. უცებ თვა­ლი მოჭ­რა წი­თელ­მა ლა­ქამ, რო­მე­ლიც სა­ბან­ში იკარ­გე­ბო­და. ეს რა­ღა და­უღ­ვ­რიაო, ერ­თი კი გა­ი­ფიქ­რა, მაგ­რამ მა­შინ­ვე თავ­ზა­რი ეცა და ში­შის­გან წა­მით გაქ­ვავ­და. მხო­ლოდ ახ­ლა გა­ახ­სენ­და, რო­გორ გა­და­იჭ­რა მა­მამ ვე­ნე­ბი ერ­თი თვის წინ და უბე­დუ­რე­ბის მო­ლო­დინ­მა სახ­სარ­გა­მო­ფი­ტუ­ლი მუხ­ლე­ბი ისე აუკან­კა­ლა, კი­ნა­ღამ წა­აქ­ცია. მე­რე ყვე­ლა­ფე­რი ინ­ს­ტიქ­ტუ­რად მომ­ხ­და­რა.

რო­გორც თა­ვად გა­იხ­სე­ნა: "ახ­ლაც მგო­ნია, რომ იმ სა­ში­ნელ მო­მენ­ტ­ში ჩემს მა­გივ­რად სხვა, ვი­ღაც ნე­იტ­რა­ლუ­რი სუ­ბი­ექ­ტი მოქ­მე­დებ­და, თო­რემ ის, რაც მე საბ­ნის გა­დახ­დის შემ­დეგ ვნა­ხე, აუცი­ლებ­ლად შემ­შ­ლი­და ჭკუ­ი­დან".

საბ­ნის გა­და­წე­ვის შემ­დეგ კი ქალ­ბა­ტონ­მა იზამ და­ი­ნა­ხა სამ­ზა­რე­უ­ლოს ორი სის­ხ­ლი­ა­ნი და­ნა, ორ ად­გი­ლას გა­ფატ­რუ­ლი მუ­ცე­ლი და სის­ხ­ლის გუ­ბე­ში მწო­ლი­ა­რე მა­მა­მი­სი. არ­წი­ომს ორი და­ნა მო­უ­მარ­ჯ­ვე­ბია, და­წო­ლი­ლა, სა­ბა­ნი და­უ­ფა­რავს, მუ­ცე­ლი გა­უ­ფატ­რავს და თვა­ლე­ბი და­უ­ხუ­ჭავს. იმი­ტო­მაც გა­ღი­ზი­ა­ნე­ბუ­ლა მო­კითხ­ვის შემ­დეგ, ეგო­ნა, სიკ­ვ­დილ­ში ამ­ჯე­რა­დაც შე­მი­შა­ლეს ხე­ლიო. ძა­ლი­ან შე­უ­რაცხ­ყო­ფი­ლი დარ­ჩა, რო­ცა ვე­ნებ­გა­დაჭ­რილს მი­უს­წ­რეს და და­ნა­შა­ულ­ში გა­მო­ჭე­რი­ლი ბავ­შ­ვი­ვით და­ტუქ­სეს.

 ***

 არ­წი­ო­მის წე­რი­ლო­ბით აღ­სა­რე­ბი­დან:

"ვე­ღარ ვუძ­ლებ ამ ასუ­ლი­ერ მდგო­მა­რე­ო­ბას. გარ­შე­მო სულ ეკ­რა­ნუ­ლი სა­ხე­ე­ბია. თით­ქოს მე ყვე­ლას ჩე­მი ძვე­ლი სარ­კი­დან ვაკ­ვირ­დე­ბი, ისი­ნი კი ეკ­რა­ნე­ბი­დან მიბ­რუ­ნე­ბენ გულ­გ­რი­ლო­ბის ხურ­დას. გა­ყი­ნუ­ლი სა­ხე­ე­ბი­თა და მბჟუ­ტა­ვი მზე­რით და­დი­ან და სხვა­დას­ხ­ვა ტი­პის ტალ­ღე­ბის მდი­ნა­რე­ბას არი­ან მინ­დო­ბილ­ნი - მაგ­ნი­ტუ­რის, სა­ტე­ლი­ტუ­რის, ფი­ჭუ­რის, რა­დი­ო­ლო­გი­უ­რის ... ასეთ არა­ა­და­მი­ა­ნურ მარ­ტო­ო­ბას ვერ ვუმ­კ­ლავ­დე­ბი. "არ­სა­ი­დან ხმა, არ­სით ძა­ხი­ლი", მხო­ლოდ სიგ­ნა­ლი ასიტყ­ვი­ე­რი.

ლიფ­ტის ხმა მი­ხა­რია, მაგ­რამ იქი­დან ნაც­ნო­ბი აღა­რა­ვინ გა­მო­დის. ძვე­ლი მე­ზობ­ლე­ბი, ვის­თა­ნაც დავ­მ­წ­ნილ­დი და დავ­წ­ლო­ვან­დი, ყვე­ლა­ნი წა­ვიდ-წა­მო­ვიდ­ნენ. ზო­გი იმ­ქ­ვეყ­ნად, ზო­გიც - სხვაქ­ვეყ­ნად. და­ნარ­ჩე­ნებს თა­ვი­სი თა­ვი გა­ჭირ­ვე­ბი­ათ. მე ვინ მო­მა­ძებ­ნი­ნებს ძვე­ლი არ­წი­ო­მის გა­ფან­ტულ ნა­წი­ლებს. ძა­ლი­ა­ნაც რომ მო­ინ­დო­მონ, ვერ მა­პოვ­ნი­ნე­ბენ. არ მიც­ნობ­დ­ნენ თა­ვის დრო­ზე და იმი­ტომ. ასე უდ­რო­ოდ ვი­ღუ­პე­ბი ამ 94 წლის ასაკ­ში, მაგ­რამ არ­წი­ომ ბა­რა­თაშ­ვი­ლი, რის არ­წი­ომ ბა­რა­თაშ­ვი­ლია, ასე უომ­რად თუ და­ნებ­და. სისხლს დავ­ღ­ვ­რი, სისხლს"...

 ***

არ­წი­ომს ისევ მი­უს­წ­რეს და რე­ა­ნი­მა­ცი­ა­ში გა­ა­ქა­ნეს. რო­ცა მე­სა­მე დღეს თვა­ლი გა­ა­ხი­ლა და გაბ­ჟ­ღ­რი­ა­ლე­ბულ სი­თეთ­რე­ში აღ­მოჩ­ნ­და ექი­მებს ისე გა­უ­ღი­მა, თით­ქოს ნა­ნატ­რ­მა მას­პინ­ძელ­მა გა­უ­ღო კა­რიო. "აბააა!" - ძვე­ლე­ბუ­რად წა­მო­ი­როხ­რო­ხა არ­წი­ომ­მა და ულ­ვა­შებ­ზე გა­და­ის­ვა ხე­ლი.

- რო­გორ გრძნობთ თავს, ბა­ტო­ნო არ­წი­ომ, ცხა­დია, სი­სუს­ტე გექ­ნე­ბათ... - და­ლა­გე­ბუ­ლად და­იწყო ექიმ­მა, მაგ­რამ არ­წი­ომ­მა გა­აწყ­ვე­ტი­ნა.

- უკაც­რა­ვა­ა­ად! სი­სუს­ტე კი არა, ისე ვგრძნობ თავს, რა­ვარც 20 წლის ბი­ჭი. ღმერ­თ­მა მო­მაბ­რუ­ნა უკან, თქვე­ნი წყა­ლო­ბით, რა­ღა თქმა უნ­და და და­მა­ბა­რა... ერ­თი ჩე­მე­ბი იქ­ნე­ბი­ან ვინ­მე მანდ და ...- ხე­ლი გა­იშ­ვი­რა კა­რის­კენ არ­წი­ომ­მა, მაგ­რამ ახ­ლა უკ­ვე ექიმ­მა შე­აწყ­ვე­ტი­ნა.

- აქ მნახ­ვე­ლე­ბის შე­მოს­ვ­ლა არ შე­იძ­ლე­ბა, ბა­ტო­ნო არ­წი­ომ, მაგ­რამ, თუ გა­მოკ­ვ­ლე­ვე­ბი სა­შუ­ა­ლე­ბას მოგ­ვ­ცემს, დღეს­ვე გა­და­გიყ­ვანთ პა­ლა­ტა­ში და იქ ყვე­ლას ნა­ხავთ, - საქ­მი­ა­ნად მი­უ­გო ექიმ­მა.

- გა­მოკ­ვ­ლე­ვე­ბი?.. ჰმ!.. სწო­რე­დაც რომ გა­მოკ­ვ­ლე­ვე­ბი გვაძ­ლე­ვენ მა­გის სა­შუ­ა­ლე­ბას, ძვირ­ფა­სო ქალ­ბა­ტო­ნო, - ულ­ვა­შებ­ში ჩა­ი­ცი­ნა არ­წი­ომ­მა და იმ წამს მას ისე­თი ახალ­გაზ­რ­დუ­ლი იერი მი­ე­ცა, რე­ა­ნი­მა­ცი­ი­დან გა­სულ­მა ექიმ­მა ქალ­ბა­ტონ იზას უთხ­რა, მა­მათ­ქ­ვე­ნი მარ­თ­ლაც 20 წლის ბი­ჭი­ვით გა­მო­ი­ყუ­რე­ბაო. იზას გულ­ზე კი მო­ეშ­ვა, მაგ­რამ ეს სი­ახ­ლე მა­ინც არ უც­ნო­ბე­ბია თა­ვი­სი ქმრის­თ­ვის. სა­მა­გი­ე­როდ ეს მო­უ­ლოდ­ნე­ლი სი­ხა­რუ­ლი და­უ­ყოვ­ნებ­ლივ გა­უ­ზი­ა­რა სტუმ­რად­ყო­ფი­ლებს სა­ბა­რა­თი­ა­ნოს ტაძ­რის მრევ­ლი­დან, რომ­ლებ­მაც ისე გა­ი­ხა­რეს, რომ იგი­ვე შე­მად­გენ­ლო­ბი­თა და ტორ­ტით მი­ა­კითხეს სა­ღა­მოს პა­ლა­ტა­ში ახ­ლად­გად­მოყ­ვა­ნილ არ­წი­ომს. შო­ბის დღე მი­უ­ლო­ცეს, სიმ­ბო­ლუ­რად ტორ­ტიც დაჭ­რეს და მოძღ­ვ­რის მოს­ვ­ლაც ახა­რეს. მოძღ­ვა­რი მარ­თ­ლაც მა­ლე მო­ვი­და.

 ***

არ­წი­ო­მის ცოცხა­ლი აღ­სა­რე­ბი­დან:

"ძნე­ლი ყო­ფი­ლა მა­მაო ხე­ლის გულ­ზე ცხოვ­რე­ბა, რო­ცა ყვე­ლა მხო­ლოდ იმი­ტომ გი­ყუ­რებს, რომ სე­ი­რი ნა­ხონ. აღ­სა­რე­ბა დავ­წე­რე შენს სა­ხელ­ზე, კო­მოდ­ში მაქვს შე­ნა­ხუ­ლი. ღმერთს რომ არ მო­ვებ­რუ­ნე­ბი­ნე, ახ­ლა უკ­ვე წა­კითხუ­ლი გექ­ნე­ბო­და, მაგ­რამ კი­დევ კარ­გი, რომ ასე არ მოხ­და. ის აღ­სა­რე­ბა კი არა თა­ვის მარ­თ­ლე­ბა ყო­ფი­ლა. ახ­ლა მივ­ხ­ვ­დი ამას, მობ­რუ­ნე­ბის შემ­დეგ. ახ­ლა ბევრ რა­მეს მივ­ხ­ვ­დი. იცი რამ­დენ რა­მეს მივ­ხ­ვ­დი ამ სამ­დღი­ა­ნი გას­ვ­ლის დრო?! შენ კი გე­ცო­დი­ნე­ბა ეს. მა­გა­ლი­თად:

ყვე­ლა­ზე გემ­რი­­ლი შიმ­ში­ლი ყო­ფი­ლა (მხო­ლოდ მში­ერ კაცს შე­უძ­ლია ჭეშ­მა­რი­ტად მად­ლი­ე­რი იყოს ლუკ­მა პუ­რის­თ­ვის),

ყვე­ლა­ზე ტრა­გი­კუ­ლი - კო­მე­დია (მხო­ლოდ ჯო­ჯო­ხე­თურ ძა­ლებს შე­უძ­ლი­ათ წუ­თი­სოფ­ლის საღ­მ­რ­თო დრო ხარ­ხა­რით დაგ­ვა­კარ­გი­ნონ),

ყვე­ლა­ზე მეტყ­ვე­ლი - მდუ­მა­რე­ბა (მხო­ლოდ მდუ­მა­რე­ბით შე­იძ­ლე­ბა ადი­დო ღმერ­თი, მდუ­მა­რე­ბით და არა მდუ­მა­რედ)... და ასე.

ახალ­გაზ­რ­დო­ბა­ში სულს ვერ ვგრძნობ­დი, მო­ხუ­ცე­ბუ­ლო­ბა­ში ვიგ­რ­ძე­ნი და ტა­ძარ­შიც იმი­ტომ მო­ვე­დი, მაგ­რამ ... მე­რე რა და­მე­მარ­თა იცით? ყო­ველ­დღე სას­წა­ულს ვე­ლო­დი, მა­გა­ლი­თად გა­ა­ხალ­გაზ­რ­და­ვე­ბის სას­წა­ულს, რომ ცხოვ­რე­ბა თა­ვი­დან და­მეწყო. ქა­ლებ­საც კი ვე­კურ­კუ­რე­ბო­დი ამის მო­ლო­დინ­ში. მე­გო­ნა ტა­ძარ­ში მი­ღე­ბულ მადლს ხორ­ცი­ე­ლი სა­ჭი­რო­ე­ბის­თ­ვის გა­მო­ვი­ყე­ნებ­დი და ... ცო­ტა ხან­ში სულ­მა ყან­ყა­ლი და­მიწყო. ხო, ხო, ყან­ყა­ლი. და­ვიხ­რე­ბო­დი და ვგრძნობ­დი, მთელ სხე­ულ­ში რო­გორ მი­ყან­ყა­ლებ­და სუ­ლი. თით­ქოს ჩა­მოდ­ნაო, და­სუს­ტ­დაო და გვა­მის პამ­პუ­ლა გახ­დაო. სულ მთლად ავირ-და­ვი­რიე და ისეთ ქა­ოს­ში აღ­მოვ­ჩ­ნ­დი, რომ სრუ­ლი­ად ან­გა­რიშ­მი­უ­ცემ­ლად და­ვიწყე ვე­ნე­ბის გა­დაჭ­რა ბლაგ­ვი და­ნით. თა­ნაც ისე, რომ, იქ­ვე სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში იმ­ყო­ფე­ბო­და ჩე­მი გო­გო. მა­შინ სა­ა­ვად­მ­ყო­ფო­ში წაყ­ვა­ნა არ დამ­ჭირ­ვე­ბია, მაგ­რად შე­მიხ­ვი­ეს და სის­ხ­ლ­დე­ნა შე­ა­ჩე­რეს. იმის მე­რე კი­დევ უფ­რო გავ­ბო­როტ­დი. ცი­ხე­სა­ვით მო­მიწყ­ვეს ჩე­მი ბი­ნა. სულ სახ­ლ­ში იყ­ვ­ნენ და აღარ მტო­ვებ­დ­ნენ. ძლივს და­ვარ­წ­მუ­ნე, რომ შემ­თხ­ვე­ვით მო­მი­ვი­და და...

მე­რე ორი ალე­სი­ლი და­ნა და­ვირ­ტყი მუ­ცელ­ში, თით­ქოს მინ­დო­და სუ­ლი ტან­ზე მი­მე­ჭე­და. და­მი­ფა­რა ღმერ­თ­მა და თქვენ­მა ლოც­ვა-კურ­თხე­ვამ მა­მაო და დავ­ბ­რუნ­დი აღ­სა­რე­ბის სათ­ქ­მე­ლად. ეს ნამ­დ­ვი­ლი აღ­სა­რე­ბა იქ­ნე­ბა, იმი­ტომ რომ სუ­ლი ზე­ვით მაქვს და­ტო­ვე­ბუ­ლი და ის შე­უც­დომ­ლად მი­კარ­ნა­ხებს იქი­დან ყვე­ლა­ფერს. ყვე­ლა­ფერს წვრი­ლად მო­მა­ნა­ნი­ე­ბი­ნებს".

და თქვა არ­წი­ომ­მა აღ­სა­რე­ბა, რის შემ­დე­გაც მღვდე­ლი ფეხ­ზე წა­მოდ­გა, თავ­ზე ოლა­რი გა­და­ა­ფა­რა და წარ­მოთ­ქ­ვა ზი­ა­რე­ბის წი­ნა ლოც­ვა: "მრწამს უფა­ლო და აღ­ვი­ა­რებ..."

 ***

არ­წი­ო­მი სამ­დღი­ა­ნი მდუ­მა­რე­ბის შემ­დეგ გარ­და­იც­ვა­ლა. რო­ცა გას­ვე­ნე­ბის მე­ო­რე დღეს მი­სი ოთა­ხი და­ა­ლა­გეს და ნივ­თე­ბი ამო­ქე­ქეს, კო­მოდ­ში იპო­ვეს წე­რი­ლო­ბი­თი აღ­სა­რე­ბა. წა­ი­კითხეს და გვერ­დ­ზე გა­და­დეს. ქალ­ბა­ტონ­მა იზამ კი თა­ვი­სი ჩან­თი­დან ის ბა­რა­თი ამო­აძ­ვ­რი­ნა, რო­მე­ლიც მას არ­წი­ომ­მა პა­ლა­ტა­ში გა­დას­ცა, ეს ან­დერ­ძი ჩე­მი გას­ვე­ნე­ბის შემ­დეგ წა­ი­კითხეო და სა­შო­ბაო ნაძ­ვის ხე­ზე ჩა­მო­კი­დეო. ბა­რათ­ზე სა­მი სიტყ­ვა ეწე­რა:

ღმერ­თი ტკი­ვი­ლით გვე­ფე­რე­ბა!

 P.S. იმ წლის ახა­ლი წე­ლი მა­ლე­ვე მო­ვი­და, მაგ­რამ დად­გეს თუ არა არ­წი­ო­მის სახ­ლ­ში ნაძ­ვის ხე არ ვი­ცი. მოგ­ვი­ა­ნე­ბით ის კი მითხ­რეს, რომ ორ­მო­ცის გას­ვ­ლის შემ­დეგ არ­წი­ო­მის ბი­ნა სი­ძეს გა­უ­ყი­დია და ბან­კის ვა­ლე­ბი და­უ­ფა­რავს.

 

lika andiashvili